top of page

Ἰουδὶθ - 01

ἔτους δωδεκάτου τῆς βασιλείας Ναβουχοδονόσορ, ὃς ἐβασίλευσεν ᾿Ασσυρίων ἐν Νινευῆ τῇ πόλει τῇ μεγάλῃ, ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Αρφαξάδ, ὃς ἐβασίλευσεν Μήδων ἐν ᾿Εκβατάνοις, 2 καὶ ᾠκοδόμησεν ἐπ᾿ ᾿Εκβατάνων κύκλῳ τείχη ἐκ λίθων λελαξευμένων εἰς πλάτος πηχῶν τριῶν καὶ εἰς μῆκος πηχῶν ἓξ καὶ ἐποίησε τὸ ὕψος τοῦ τείχους πηχῶν ἑβδομήκοντα καὶ τὸ πλάτος αὐτοῦ πηχῶν πεντήκοντα 3 καὶ τοὺς πύργους αὐτοῦ ἔστησεν ἐπὶ ταῖς πύλαις αὐτῆς πηχῶν ἑκατὸν καὶ τὸ πλάτος αὐτῆς ἐθεμελίωσεν εἰς πήχεις ἑξήκοντα 4 καὶ ἐποίησε τὰς πύλας αὐτῆς πύλας διεγειρομένας εἰς ὕψος πηχῶν ἑβδομήκοντα καὶ τὸ πλάτος αὐτῶν πήχεις τεσσαράκοντα εἰς ἐξόδους δυνάμεων δυνατῶν αὐτοῦ καὶ διατάξεις τῶν πεζῶν αὐτοῦ. 5 καὶ ἐποίησε πόλεμον ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ πρὸς βασιλέα ᾿Αρφαξὰδ ἐν τῷ πεδίῳ τῷ μεγάλῳ, τοῦτό ἐστιν ἐν τοῖς ὁρίοις Ραγαῦ. 6 καὶ συνήντησαν πρὸς αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν ὀρεινὴν καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες τὸν Εὐφράτην καὶ τὸν Τίγριν καὶ τὸν ῾Υδάσπην καὶ πεδία ᾿Αριὼχ βασιλέως ᾿Ελυμαίων καὶ συνῆλθον ἔθνη πολλὰ σφόδρα εἰς παράταξιν υἱῶν Χελεούδ. 7 καὶ ἀπέστειλε Ναβουχοδονόσορβασιλεὺς ᾿Ασσυρίων ἐπὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν Περσίδα καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας πρὸς δυσμαῖς, τοὺς κατοικοῦντας Κιλικίαν καὶ Δαμασκόν, τὸν Λίβανον καὶ ᾿Αντιλίβανον, καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας κατὰ πρόσωπον παραλίας 8 καὶ τοὺς ἐν τοῖς ἔθνεσι τοῦ Καρμήλου καὶ Γαλαὰδ καὶ τὴν ἄνω Γαλιλαίαν καὶ τὸ μέγα πεδίον ᾿Εσδρηλὼν 9 καὶ πάντας τοὺς ἐν Σαμαρείᾳ καὶ ταῖς πόλεσιν αὐτῆς καὶ πέραν τοῦ ᾿Ιορδάνου ἕως ῾Ιερουσαλὴμ καὶ Βετάνη καὶ Χελλοὺς καὶ Κάδης καὶ τοῦ ποταμοῦ Αἰγύπτου καὶ Ταφνὰς καὶ Ραμεσσὴ καὶ πᾶσαν γῆν Γεσὲμ 10 ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἐπάνω Τάνεως καὶ Μέμφεως καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν Αἴγυπτον ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὅρια τῆς Αἰθιοπίας. 11 καὶ ἐφαύλισαν πάντες οἱ κατοικοῦντες πᾶσαν τὴν γῆν τὸ ρῆμα Ναβουχοδονόσορ τοῦ βασιλέως ᾿Ασσυρίων καὶ οὐ συνῆλθον αὐτῷ εἰς τὸν πόλεμον, ὅτι οὐκ ἐφοβήθησαν αὐτόν, ἀλλ᾿ ἦν ἐναντίον αὐτῶν ὡς ἀνὴρ εἷς, καὶ ἀνέστρεψαν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ κενοὺς ἐν ἀτιμίᾳ προσώπου αὐτῶν. 12 καὶ ἐθυμώθη Ναβουχοδονόσορ ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ταύτην σφόδρα καὶ ὤμοσε κατὰ τοῦ θρόνου καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ, εἰ μὴν ἐκδικήσειν πάντα τὰ ὅρια τῆς Κιλικίας καὶ Δαμασκηνῆς καὶ Συρίας, ἀνελεῖν τῇ ρομφαίᾳ αὐτοῦ καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν γῇ Μωὰβ καὶ τοὺς υἱοὺς ᾿Αμμὼν καὶ πᾶσαν τὴν ᾿Ιουδαίαν καὶ πάντας τοὺς ἐν Αἰγύπτῳ ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὅρια τῶν δύο θαλασσῶν. 13 καὶ παρετάξατο ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ πρὸς ᾿Αρφαξὰδ βασιλέα ἐν τῷ ἔτει τῷ ἑπτακαιδεκάτῳ καὶ ἐκραταιώθη ἐν τῷ πολέμῳ αὐτοῦ καὶ ἀνέστρεψε πᾶσαν τὴν δύναμιν ᾿Αρφαξὰδ καὶ πᾶσαν τὴν ἵππον αὐτοῦ καὶ πάντα τὰ ἅρματα αὐτοῦ 14 καὶ ἐκυρίευσε τῶν πόλεων αὐτοῦ καὶ ἀφίκετο ἕως ᾿Εκβατάνων καὶ ἐκράτησε τῶν πύργων καὶ ἐπρονόμευσε τὰς πλατείας αὐτῆς καὶ τὸν κόσμον αὐτῆς ἔθηκεν εἰς ὄνειδος αὐτῆς. 15 καὶ ἔλαβε τὸν ᾿Αρφαξὰδ ἐν τοῖς ὄρεσι Ραγαῦ καὶ κατηκόντισεν αὐτὸν ἐν ταῖς ζιβύναις αὐτοῦ καὶ ἐξωλόθρευσεν αὐτὸν ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης. 16 καὶ ἀνέστρεψε μετ᾿ αὐτῶν αὐτὸς καὶ πᾶς ὁ σύμμικτος αὐτοῦ, πλῆθος ἀνδρῶν πολεμιστῶν πολὺ σφόδρα καὶ ἦν ἐκεῖ ραθυμῶν καὶ εὐωχούμενος αὐτὸς καὶδύναμις αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμέρας ἑκατὸν εἴκοσι.

1 No décimo segundo ano do reinado de Nabucodonosor, que reinou sobre os assírios na grande cidade de Nínive, nos dias de Arfaxade, que reinou sobre os medos em Ecbátana, 2 e que edificou em volta de Ecbátana uma muralha de pedras lavradas, com três côvados de largura e seis côvados de comprimento, e fez a altura da muralha de setenta côvados e a sua largura de cinquenta côvados; 3 e erigiu as suas torres sobre as portas dela, de cem côvado, e a largura delas ele fundamentou em sessenta côvados; 4 e fez as suas portas, portas elevadiças, com a altura de setenta côvados e a largura delas de quarenta côvados, para as saídas das suas poderosas forças e as disposições da sua infantaria. 5 E o rei Nabucodonosor fez guerra naqueles dias contra o rei Arfaxade no grande campo, isto é, nos limites de Ragau. 6 E vieram ao encontro dele todos os que habitavam a região montanhosa, e todos os que habitavam o Eufrates, o Tigre e o Hidaspes, e os campos de Árioque, rei dos elimeus; e reuniram-se muitas nações em formação de batalha dos filhos de Keleúde. 7 E Nabucodonosor, o rei dos assírios, enviou mensageiros a todos os que habitavam a Pérsida, e a todos os que habitavam no ocidente, os que habitavam a Cilícia e Damasco, o Líbano e o Antilíbano, e todos os que habitavam ao longo da costa marítima, 8 e os que estavam entre as nações do Carmelo e de Guileade, e a alta Galileia, e a grande planície de Esdrelom, 9 e todos os que estavam em Samaria e nas suas cidades, e além do Jordão, até Jerusalém, e Betane, e Kelus, e Cades, e o rio do Egito, e Tafnas, e Ramessés, e toda a terra de Gósen, 10 até chegar acima de Tânis e Mênfis, e todos os que habitavam o Egito, até chegar aos limites da Etiópia. 11 E todos os que habitavam toda a terra desprezaram a palavra de Nabucodonosor, rei dos assírios, e não se reuniram com ele para a guerra, porque não o temeram, mas ele era diante deles como um homem, e devolveram os seus mensageiros vazios, com a desonra em seus rostos. 12 E Nabucodonosor se irou muito contra toda esta terra e jurou pelo seu trono e pelo seu reinado que, com certeza, se vingaria de todos os limites da Cilícia e de Damasco e da Síria, e mataria com a sua espada todos os que habitavam na terra de Moabe, e os filhos de Amom, e toda a Judeia, e todos os que estavam no Egito, até chegar aos limites dos dois mares. 13 E ele se pôs com o seu exército contra Arfaxade, o rei, no décimo sétimo ano, e prevaleceu na sua guerra, e retrocedeu todo o exército de Arfaxade, e toda a sua cavalaria, e todos os seus carros, 14 e apoderou-se das suas cidades e chegou até Ecbátana, e capturou as torres, e saqueou as suas praças, e transformou a sua beleza em opróbrio para ela. 15 E capturou Arfaxade nos montes de Ragau, e trespassou-o com os seus dardos, e o exterminou até àquele dia. 16 E voltou com eles, ele e toda a sua multidão mista, um número muito grande de homens guerreiros; e ali esteve a descansar e a banquetear-se, ele e o seu exército, por cento e vinte dias.


REFERÊNCIAS CRUZADAS


1.1 2Rs 17.5-6; 2Rs 24.1-4; Is 37.37; Dn 4.30. 1.2 Ed 6.2. 1.5 Jr 46.2; Ez 29.18-20. 1.6 Gn 14.1; Gn 14.9. 1.7 Jr 25.15-26. 1.11 Lc 14.18; Jt 2.1-4. 1.12 Jr 49.1; Jr 49.6; Jt 2.5-7. 1.13 Jt 2.1; 2Rs 24.1-2. 1.15 Jt 2.2-3. 1.16 Jt 2.1.
 

Ἰουδὶθ - 02

καὶ ἐν τῷ ἔτει τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ, δευτέρᾳ καὶ εἰκάδι τοῦ πρώτου μηνός, ἐγένετο λόγος ἐν οἴκῳ Ναβουχοδονόσορ βασιλέως ᾿Ασσυρίων ἐκδικῆσαι πᾶσαν τὴν γῆν καθὼς ἐλάλησε. 2 καὶ συνεκάλεσε πάντας τοὺς θεράποντας αὐτοῦ καὶ πάντας τοὺς μεγιστᾶνας αὐτοῦ καὶ ἔθετο μετ᾿ αὐτῶν τὸ μυστήριον τῆς βουλῆς αὐτοῦ καὶ συνετέλεσε πᾶσαν τὴν κακίαν τῆς γῆς ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ. 3 καὶ αὐτοὶ ἔκριναν ὀλοθρεῦσαι πᾶσαν σάρκα, οἳ οὐκ ἠκολούθησαν τῷ λόγῳ τοῦ στόματος αὐτοῦ. 4 καὶ ἐγένετο ὡς συνετέλεσε τὴν βουλὴν αὐτοῦ, ἐκάλεσε Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων τὸν ᾿Ολοφέρνην ἀρχιστράτηγον τῆς δυνάμεως αὐτοῦ, δεύτερον ὄντα μετ᾿ αὐτόν, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν 5 τάδε λέγειβασιλεὺςμέγας, ὁ κύριος πάσης τῆς γῆς ἰδοὺ σὺ ἐξελεύσῃ ἐκ τοῦ προσώπου μου καὶ λήψῃ μετὰ σεαυτοῦ ἄνδρας πεποιθότας ἐν ἰσχύϊ αὐτῶν, πεζῶν εἰς χιλιάδας ἑκατὸν εἴκοσι καὶ πλῆθος ἵππων σὺν ἀναβάταις μυριάδων δεκαδύο, 6 καὶ ἐξελεύσῃ εἰς συνάντησιν πάσῃ τῇ γῇ ἐπὶ δυσμάς, ὅτι ἠπείθησαν τῷ ρήματι τοῦ στόματός μου. 7 καὶ ἀπαγγελεῖς αὐτοῖς ἑτοιμάζειν γῆν καὶ ὕδωρ. ὅτι ἐξελεύσομαι ἐν θυμῷ μου ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ καλύψω πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς ἐν τοῖς ποσὶ τῆς δυνάμεώς μου καὶ δώσω αὐτοὺς εἰς διαρπαγὴν αὐτοῖς 8 καὶ οἱ τραυματίαι αὐτῶν πληρώσουσι τὰς φάραγγας καὶ τοὺς χειμάρρους αὐτῶν, καὶ ποταμὸς ἐπικλύζων τοῖς νεκροῖς αὐτῶν πληρωθήσεται 9 καὶ ἄξω τὴν αἰχμαλωσίαν αὐτῶν ἐπὶ τὰ ἄκρα πάσης τῆς γῆς. 10 σὺ δὲ ἐξελθὼν προκαταλήψῃ μοι πᾶν ὅριον αὐτῶν, καὶ ἐκδώσουσί σοι ἑαυτούς, καὶ διατηρήσεις ἐμοὶ αὐτοὺς εἰς ἡμέραν ἐλεγμοῦ αὐτῶν 11 ἐπὶ δὲ τοὺς ἀπειθοῦντας οὐ φείσεταιὀφθαλμός σου τοῦ δοῦναι αὐτοὺς εἰς φόνον καὶ ἁρπαγὴν ἐν πάσῃ τῇ γῇ σου. 12 ὅτι ζῶν ἐγὼ καὶ τὸ κράτος τῆς βασιλείας μου, λελάληκα καὶ ποιήσω ταῦτα ἐν χειρί μου. 13 καὶ σὺ δὲ οὐ παραβήσῃ ἕν τι τῶν ρημάτων τοῦ κυρίου σου, ἀλλ᾿ ἐπιτελῶν ἐπιτελέσεις καθότι προστέταχά σοι, καὶ οὐ μακρυνεῖς τοῦ ποιῆσαι αὐτά. 14 καὶ ἐξῆλθεν ᾿Ολοφέρνης ἀπὸ προσώπου τοῦ κυρίου αὐτοῦ καὶ ἐκάλεσε πάντας τοὺς δυνάστας καὶ τοὺς στρατηγοὺς καὶ ἐπιστάτας τῆς δυνάμεως ᾿Ασσοὺρ 15 καὶ ἠρίθμησεν ἐκλεκτοὺς ἄνδρας εἰς παράταξιν, καθότι ἐκέλευσεν αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ εἰς μυριάδας δεκαδύο καὶ ἱππεῖς τοξότας μυρίους δισχιλίους, 16 καὶ διέταξεν αὐτοὺς ὃν τρόπον πολέμου πλῆθος συντάσσεται. 17 καὶ ἔλαβε καμήλους καὶ ὄνους καὶ ἡμιόνους εἰς τὴν ἀπαρτίαν αὐτῶν, πλῆθος πολὺ σφόδρα, καὶ πρόβατα καὶ βόας καὶ αἶγας εἰς τὴν παρασκευὴν αὐτῶν, ὧν οὐκ ἦν ἀριθμός, 18 καὶ ἐπισιτισμὸν παντὶ ἀνδρὶ εἰς πλῆθος καὶ χρυσίον καὶ ἀργύριον ἐξ οἴκου βασιλέως πολὺ σφόδρα. 19 καὶ ἐξῆλθεν αὐτὸς καὶ πᾶσαδύναμις αὐτοῦ εἰς πορείαν τοῦ προελθεῖν βασιλέως Ναβουχοδονόσορ καὶ καλύψαι πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς πρὸς δυσμαῖς ἐν ἅρμασι καὶ ἱππεῦσι καὶ πεζοῖς ἐπιλέκτοις αὐτῶν. 20 καὶ πολὺς ὁ ἐπίμικτος ὡς ἀκρὶς συνεξῆλθον αὐτοῖς καὶ ὡςἄμμος τῆς γῆς οὐ γὰρ ἦν ἀριθμὸς ἀπὸ πλήθους αὐτῶν. 21 καὶ ἀπῆλθον ἐκ Νινευῆ ὁδὸν τριῶν ἡμερῶν ἐπὶ πρόσωπον τοῦ πεδίου Βεκτιλὲθ καὶ ἐστρατοπέδευσαν ἀπὸ Βεκτιλὲθ πλησίον τοῦ ὄρους τοῦ ἐπ᾿ ἀριστερᾷ τῆς ἄνω Κιλικίας. 22 καὶ ἔλαβε πᾶσαν τὴν δύναμιν αὐτοῦ, τοὺς πεζοὺς καὶ τοὺς ἱππεῖς καὶ τὰ ἅρματα αὐτοῦ, καὶ ἀπῆλθεν ἐκεῖθεν εἰς τὴν ὀρεινήν. 23 καὶ διέκοψε τὸ Φοὺδ καὶ Λοὺδ καὶ ἐπρονόμευσαν πάντας υἱοὺς Ρασσὶς καὶ υἱοὺς ᾿Ισμαὴλ τοὺς κατὰ πρόσωπον τῆς ἐρήμου πρὸς νότον τῆς Χελεών. 24 καὶ παρῆλθε τὸν Εὐφράτην καὶ διῆλθε τὴν Μεσοποταμίαν καὶ διέσκαψε πάσας τὰς πόλεις τὰς ὑψηλὰς τὰς ἐπὶ τοῦ χειμάρρου ᾿Αβρωνᾶ ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἐπὶ θάλασσαν. 25 καὶ κατελάβετο τὰ ὅρια τῆς Κιλικίας καὶ κατέκοψε πάντας τοὺς ἀντιστάντας αὐτῷ καὶ ἦλθεν ἕως ὁρίων ᾿Ιάφεθ τὰ πρὸς νότον κατὰ πρόσωπον τῆς ᾿Αραβίας. 26 καὶ ἐκύκλωσε πάντας τοὺς υἱοὺς Μαδιὰμ καὶ ἐνέπρησε τὰ σκηνώματα αὐτῶν καὶ ἐπρονόμευσε τὰς μάνδρας αὐτῶν. 27 καὶ κατέβη εἰς πεδίον Δαμασκοῦ ἐν ἡμέραις θερισμοῦ πυρῶν καὶ ἐνέπρησε πάντας τοὺς ἀγροὺς αὐτῶν καὶ τὰ ποίμνια καὶ τὰ βουκόλια ἔδωκεν εἰς ἀφανισμὸν καὶ τὰς πόλεις αὐτῶν ἐσκύλευσε καὶ τὰ παιδία αὐτῶν ἐξελίκμησε καὶ ἐπάταξε πάντας τοὺς νεανίσκους αὐτῶν ἐν στόματι ρομφαίας. 28 καὶ ἐπέπεσενφόβος καὶτρόμος αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας τὴν παραλίαν, τοὺς ὄντας ἐν Σιδῶνι καὶ Τύρῳ καὶ τοὺς κατοικοῦντας Σοὺρ καὶ ᾿Οκινά, καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ῾Ιεμναάν, καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν ᾿Αζώτῳ καὶ ᾿Ασκάλωνι ἐφοβήθησαν αὐτὸν σφόδρα.

1 E no décimo oitavo ano, no vigésimo segundo dia do primeiro mês, sucedeu a palavra na casa de Nabucodonosor, rei dos assírios, para que se vingasse de toda a terra, conforme ele havia dito. 2 E convocou todos os seus servos e todos os seus nobres e expôs a eles o segredo do seu conselho, e decretou com sua própria boca a total destruição da terra. 3 E eles decidiram exterminar toda a carne daqueles que não haviam seguido a palavra da sua boca. 4 E aconteceu que, tendo concluído o seu conselho, Nabucodonosor, rei dos assírios, chamou Holofernes, general de seus exércitos, que era o segundo depois dele, e disse-lhe: 5 "Assim diz o grande rei, o senhor de toda a terra: Eis que tu sairás da minha presença e tomarás contigo homens que confiam em sua força: cento e vinte mil da infantaria e uma multidão de cavalos com doze mil cavaleiros. 6 E sairás ao encontro de toda a terra do ocidente, porque desobedeceram à palavra da minha boca. 7 E relatarás a eles que preparem terra e água, pois sairei com meu furor contra eles, e cobrirei toda a face da terra com os pés do meu exército, e os entregarei como despojo para eles. 8 E os seus feridos encherão os vales e as suas torrentes, e o rio transbordará, ficando cheio com os seus mortos. 9 E levarei os seus cativos até as extremidades de toda a terra. 10 Tu, porém, saindo, ocuparás para mim todos os seus limites; eles se entregarão a ti, e tu os guardarás para mim até o dia do seu castigo. 11 Mas, quanto aos rebeldes, o teu olho não poupará; entrega-os à morte e ao saque em toda a tua terra. 12 Pois, por minha vida e pelo poder do meu reino, eu falei e o farei por minha mão. 13 E tu não transgredirás nem uma só das palavras do teu senhor, mas cumprirás rigorosamente o que te ordenei, e não tardarás em fazê-lo." 14 E Holofernes saiu da presença do seu senhor e convocou todos os príncipes, generais e oficiais do exército da Assíria. 15 E recrutou homens escolhidos para a batalha, como o seu senhor lhe ordenara: cento e vinte mil homens e doze mil cavaleiros arqueiros; 16 e organizou-os da maneira como se organiza uma multidão de guerra. 17 E tomou camelos, jumentos e mulos para a sua bagagem, uma multidão imensa; e ovelhas, bois e cabras para o seu suprimento, que eram sem número; 18 e provisões em abundância para cada homem, e muitíssimo ouro e prata da casa do rei. 19 E saiu ele com todo o seu exército em marcha à frente do rei Nabucodonosor, para cobrir toda a face da terra ao ocidente com seus carros, cavaleiros e infantarias escolhidas. 20 E uma grande multidão mista, como gafanhotos e como a areia da terra, saiu com eles; pois não se podia contar o seu número devido à sua multidão. 21 E partiram de Nínive em um caminho de três dias em direção à planície de Bektileth, e acamparam perto do monte que está à esquerda da alta Cilícia. 22 E ele tomou todo o seu exército, as suas infantarias, cavaleiros e carros, e partiu dali para a região montanhosa. 23 E atravessou Fude e Lude, e saqueou todos os filhos de Rassis e os filhos de Ismael, que estavam diante do deserto, ao sul de Heleon. 24 E passou o Eufrates e atravessou a Mesopotâmia, e destruiu todas as cidades altas que estavam sobre o ribeiro de Abrona, até chegar ao mar. 25 E ocupou os limites da Cilícia e abateu todos os que lhe resistiram, e chegou até os limites de Jafé, ao sul, diante da Arábia. 26 E cercou todos os filhos de Madiam, e incendiou as suas tendas, e saqueou os seus currais. 27 E desceu para a planície de Damasco nos dias da colheita do trigo, e incendiou todos os seus campos, e entregou à destruição os seus rebanhos e manadas; saqueou as suas cidades, devastou os seus campos e feriu todos os seus jovens ao fio da espada. 28 E o medo e o pavor dele caíram sobre os habitantes da costa: os que estavam em Sidom e Tiro, e os que habitavam em Sur e Ocina, e todos os que habitavam em Jemnaan; e os que habitavam em Azoto e Ascalon temeram-no grandemente.


REFERÊNCIAS CRUZADAS


2.1 Jt 1.13; Dn 2.1. 2.2 1Sm 20.33; Sl 2.2; Pv 1.11. 2.4 Gn 41.40; Est 3.1. 2.5 2Cr 14.9; Sl 20.7; Is 31.1. 2.7 Nm 22.5; Is 14.16-17; Ez 38.9, 16; Jn 3.6. 2.8 Is 34.3; Ez 32.5-6; Am 4.10. 2.11 Dt 7.16; Ez 5.11; Ez 7.4. 2.12 Is 14.24; Ez 5.13; Ez 24.14. 2.16 Jz 7.12; 1Sm 13.5. 2.17 2Rs 7.7; 2Cr 14.15. 2.20 Jz 6.5; Jz 7.12; Sl 105.34; Na 3.15. 2.23 Gn 16.11-12; Gn 25.12-18. 2.24 Gn 31.21; Is 11.15. 2.26 Êx 2.15; Jz 7.1. 2.27 Is 17.5; Jr 49.23-27. 2.28 Êx 15.14-16; Sl 48.6; Is 23; Jr 47.4-5; Sf 2.4-5; Zc 9.3-5.

Ἰουδὶθ - 03

καὶ ἀπέστειλαν πρὸς αὐτὸν ἀγγέλους λόγοις εἰρηνικοῖς λέγοντες 2 ἰδοὺ ἡμεῖς οἱ παῖδες Ναβουχοδονόσορ βασιλέως μεγάλου παρακείμεθα ἐνώπιόν σου, χρῆσαι ἡμῖν καθὼς ἀρεστόν ἐστι τῷ προσώπῳ σου· 3 ἰδοὺ αἱ ἐπαύλεις ἡμῶν καὶ πᾶν πεδίον πυρῶν καὶ τὰ ποίμνια καὶ τὰ βουκόλια καὶ πᾶσαι αἱ μάνδραι τῶν σκηνῶν ἡμῶν παράκεινται πρὸ προσώπου σου, χρῆσαι καθ᾿ ὃν ἂν ἀρέσκῃ σοι. 4 ἰδοὺ καὶ αἱ πόλεις ἡμῶν καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐταῖς δοῦλοί σού εἰσιν ἐλθὼν ἀπάντησον αὐταῖς ὡς ἔστιν ἀγαθὸν ἐν ὀφθαλμοῖς σου. 5 καὶ παρεγένοντο οἱ ἄνδρες πρὸς ᾿Ολοφέρνην καὶ ἀπήγγειλαν αὐτῷ κατὰ τὰ ρήματα ταῦτα. 6 καὶ κατέβη ἐπὶ τὴν παραλίαν αὐτὸς καὶδύναμις αὐτοῦ καὶ ἐφρούρησε τὰς πόλεις τὰς ὑψηλὰς καὶ ἔλαβεν ἐξ αὐτῶν εἰς συμμαχίαν ἄνδρας ἐπιλέκτους 7 καὶ ἐδέξαντο αὐτὸν αὐτοὶ καὶ πᾶσα ἡ περίχωρος αὐτῶν μετὰ στεφάνων καὶ χορῶν καὶ τυμπάνων. 8 καὶ κατέσκαψε πάντα τὰ ὅρια αὐτῶν καὶ τὰ ἄλση αὐτῶν ἐξέκοψε, καὶ ἦν δεδομένον αὐτῷ ἐξολοθρεῦσαι πάντας τοὺς θεοὺς τῆς γῆς, ὅπως αὐτῷ μόνῳ τῷ Ναβουχοδονόσορ λατρεύσωσι πάντα τὰ ἔθνη, καὶ πᾶσαι αἱ γλῶσσαι καὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ αὐτῶν ἐπικαλέσωνται αὐτὸν εἰς θεόν. 9 καὶ ἦλθε κατὰ πρόσωπον ᾿Εσδρηλὼν πλησίον τῆς Δωταίας, ἥ ἐστιν ἀπέναντι τοῦ πρίονος τοῦ μεγάλου τῆς ᾿Ιουδαίας, 10 καὶ κατεστρατοπέδευσεν ἀνὰ μέσον Γαβαὶ καὶ Σκυθῶν πόλεως, καὶ ἦν ἐκεῖ μῆνα ἡμερῶν εἰς τὸ συλλέξαι πᾶσαν τὴν ἀπαρτίαν τῆς δυνάμεως αὐτοῦ.

1 E enviaram a ele mensageiros com palavras de paz, dizendo: 2 "Eis que nós, os servos de Nabucodonosor, o grande rei, nos prostramos diante de ti; usa-nos conforme for agradável diante de ti. 3 Vê, as nossas propriedades, toda a planície de trigo, os rebanhos, as manadas e todos os cercados das nossas tendas estão à tua disposição; usa-os como te aprouver. 4 Eis que também as nossas cidades e os habitantes nelas são teus escravos; vem e trata-as como parecer bom aos teus olhos." 5 E os homens foram a Holofernes e anunciaram-lhe estas palavras. 6 E ele desceu para o litoral, ele e o seu exército, e pôs guarnições nas cidades altas e tomou delas homens escolhidos para o tratado. 7 E eles o receberam, tanto eles quanto toda a região vizinha, com coroas, danças e tambores. 8 Mas ele destruiu todos os seus territórios e cortou os seus bosques sagrados; também lhe fora ordenado exterminar todos os deuses da terra, para que todas as nações cultuassem somente a Nabucodonosor, e todas as línguas e todas as suas famílias o invocassem como deus. 9 E chegou diante de Esdrelom, perto de Dotã, que fica defronte do "grande serrote" da Judeia. 10 E acampou entre Gueba e a cidade dos citas, e esteve ali um mês inteiro para reunir todos os suprimentos do seu exército.


REFERÊNCIAS CRUZADAS


3.1 Is 33.7; 2Rs 18.14. 3.2 Gn 44.16; 2Rs 10.5. 3.7 Êx 15.20; Jz 11.34; 1Sm 18.6. 3.8 Êx 34.13; Dt 7.5; Dt 12.3; Is 14.13-14; Ez 28.2-9; Dn 3.1-6; Dn 6.7; Ap 13.4. 3.9 Gn 37.17; 2Rs 6.13. 3.10 Jt 2.18.

Ἰουδὶθ - 04

καὶ ἤκουσαν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ οἱ κατοικοῦντες ἐν τῇ ᾿Ιουδαίᾳ πάντα, ὅσα ἐποίησεν ᾿Ολοφέρνης τοῖς ἔθνεσιν, ὁ ἀρχιστράτηγος Ναβουχοδονόσορ βασιλέως ᾿Ασσυρίων, καὶ ὃν τρόπον ἐσκύλευσε πάντα τὰ ἱερὰ αὐτῶν καὶ ἔδωκεν αὐτὰ εἰς ἀφανισμόν, 2 καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα σφόδρα ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ καὶ περὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τοῦ ναοῦ Κυρίου Θεοῦ αὐτῶν ἐταράχθησαν. 3 ὅτι προσφάτως ἦσαν ἀναβεβηκότες ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας, καὶ νεωστὶ πᾶςλαὸς συνελέλεκτο τῆς ᾿Ιουδαίας, καὶ τὰ σκεύη καὶ τὸ θυσιαστήριον καὶοἶκος ἐκ τῆς βεβηλώσεως ἡγιασμένα ἦν. 4 καὶ ἀπέστειλαν εἰς πᾶν ὅριον Σαμαρείας καὶ Κωνὰ καὶ Βαιθωρὼν καὶ Βελμαὶν καὶ ῾Ιεριχὼ καὶ εἰς Χωβὰ καὶ Αἰσωρὰ καὶ τὸν αὐλῶνα Σαλὴμ 5 καὶ προκατελάβοντο πάσας τὰς κορυφὰς τῶν ὀρέων τῶν ὑψηλῶν καὶ ἐτειχίσαντο τὰς ἐν αὐτοῖς κώμας καὶ παρέθεντο εἰς ἐπισιτισμὸν εἰς παρασκευὴν πολέμου, ὅτι προσφάτως ἦν τὰ πεδία αὐτῶν τεθερισμένα. 6 καὶ ἔγραψεν ᾿Ιωακὶμ ὁ ἱερεὺςμέγας, ὃς ἦν ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐν ῾Ιερουσαλήμ, τοῖς κατοικοῦσι Βαιτυλούα καὶ Βαιτομεσθαίμ, ἥ ἐστιν ἀπέναντι ᾿Εσδρηλὼν κατὰ πρόσωπον τοῦ πεδίου τοῦ πλησίον Δωθαΐμ, 7 λέγων διακατασχεῖν τὰς ἀναβάσεις τῆς ὀρεινῆς, ὅτι δι᾿ αὐτῶν ἦν ἡ εἴσοδος εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν, καὶ ἦν εὐχερῶς διακωλῦσαι αὐτοὺς προσβαίνοντας, στενῆς τῆς προσβάσεως οὔσης ἐπ᾿ ἄνδρας τοὺς πάντας δύο. 8 καὶ ἐποίησαν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ καθὰ συνέταξεν αὐτοῖς ᾿Ιωακὶμ ὁ ἱερεὺςμέγας καὶγερουσία παντὸς δήμου ᾿Ισραήλ, οἳ ἐκάθηντο ἐν ῾Ιερουσαλήμ. 9 καὶ ἀνεβόησαν πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ πρὸς τὸν Θεὸν ἐν ἐκτενίᾳ μεγάλῃ καὶ ἐταπεινοῦσαν τὰς ψυχὰς αὐτῶν ἐν ἐκτενίᾳ μεγάλῃ. 10 αὐτοὶ καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν καὶ τὰ νήπια αὐτῶν καὶ τὰ κτήνη αὐτῶν καὶ πᾶς πάροικοςμισθωτὸς καὶ ἀργυρώνητος αὐτῶν ἐπέθεντο σάκκους ἐπὶ τὰς ὀσφύας αὐτῶν. 11 καὶ πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ καὶ γυνὴ καὶ τὰ παιδία καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλὴμ ἔπεσον κατὰ πρόσωπον τοῦ ναοῦ καὶ ἐσποδώσαντο τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ ἐξέτειναν τοὺς σάκκους αὐτῶν κατὰ πρόσωπον Κυρίου 12 καὶ τὸ θυσιαστήριον σάκκῳ περιέβαλον καὶ ἐβόησαν πρὸς τὸν Θεὸν ᾿Ισραὴλ ὁμοθυμαδὸν ἐκτενῶς τοῦ μὴ δοῦναι εἰς διαρπαγὴν τὰ νήπια αὐτῶν καὶ τὰς γυναῖκας εἰς προνομὴν καὶ τὰς πόλεις τῆς κληρονομίας αὐτῶν εἰς ἀφανισμὸν καὶ τὰ ἅγια εἰς βεβήλωσιν καὶ ὀνειδισμόν, ἐπίχαρμα τοῖς ἔθνεσι. 13 καὶ εἰσήκουσε Κύριος τῆς φωνῆς αὐτῶν καὶ εἰσεῖδε τὴν θλῖψιν αὐτῶν· καὶ ἦν ὁ λαὸς νηστεύων ἡμέρας πλείους ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ιουδαίᾳ καὶ ῾Ιερουσαλὴμ κατὰ πρόσωπον τῶν ἁγίων Κυρίου παντοκράτορος. 14 καὶ ᾿Ιωακὶμ ὁ ἱερεὺςμέγας καὶ πάντες οἱ παρεστηκότες ἐνώπιον Κυρίου, ἱερεῖς καὶ οἱ λειτουργοῦντες Κυρίῳ, σάκκους περιεζωσμένοι τὰς ὀσφύας αὐτῶν προσέφερον τὴν ὁλοκαύτωσιν τοῦ ἐνδελεχισμοῦ καὶ τὰς εὐχὰς καὶ τὰ ἑκούσια δόματα τοῦ λαοῦ, 15 καὶ ἦν σποδὸς ἐπὶ τὰς κιδάρεις αὐτῶν. καὶ ἐβόων πρὸς Κύριον ἐκ πάσης δυνάμεως εἰς ἀγαθὸν ἐπισκέψασθαι πάντα οἶκον ᾿Ισραήλ.

1 Quando os filhos de Israel, que habitavam na Judeia, ouviram tudo o que Holofernes, o general de Nabucodonosor, rei dos assírios, fizera às nações, e de que modo saqueara todos os seus templos e os entregara à destruição, 2 temeram grandemente diante dele e ficaram apavorados por causa de Jerusalém e do Templo do Senhor seu Deus. 3 Pois eles haviam retornado há pouco do cativeiro, e recentemente todo o povo da Judeia se reunira, e os utensílios, o altar e a Casa haviam sido purificados da profanação. 4 E enviaram mensageiros a todo o território da Samaria, a Kona, Bait-Horon, Belmaim, Jericó, Hoba, Aisora e ao vale de Salém. 5 E ocuparam antecipadamente todos os cumes dos montes altos, fortificaram as aldeias que neles havia e armazenaram mantimentos para a preparação da guerra, pois os seus campos haviam sido ceifados recentemente. 6 E o sumo sacerdote Joaquim, que naqueles dias estava em Jerusalém, escreveu aos habitantes de Bait-Ulua e de Bait-Omesthaim, que fica defronte de Esdrelom, diante da planície próxima a Dotã, 7 dizendo que ocupassem as subidas da região montanhosa, porque por ali era a entrada para a Judeia, e seria fácil impedi-los de avançar, sendo a passagem tão estreita que mal permitia a passagem de dois homens de cada vez. 8 E os filhos de Israel fizeram conforme lhes ordenara o sumo sacerdote Joaquim e o conselho de anciãos de todo o povo de Israel, que residiam em Jerusalém. 9 E todo homem de Israel clamou a Deus com grande fervor, e humilharam as suas almas com grande insistência. 10 Eles, as suas mulheres, as suas crianças, os seus gados, e todo estrangeiro, mercenário ou escravo comprado, puseram saco sobre os seus lombos. 11 E todos os homens de Israel, as mulheres e as crianças que habitavam em Jerusalém prostraram-se diante do Templo, cobriram as suas cabeças com cinzas e estenderam os seus sacos diante do Senhor. 12 Cobriram também o altar com um pano de saco e clamaram ao Deus de Israel, unânimes e fervorosamente, para que não entregasse as suas crianças ao saque, as suas mulheres como presa, as cidades de sua herança à destruição e os santuários à profanação e ao escárnio, para alegria das nações. 13 O Senhor ouviu a sua voz e viu a sua aflição; e o povo jejuou por muitos dias em toda a Judeia e em Jerusalém, diante dos santuários do Senhor Todo-Poderoso. 14 E o sumo sacerdote Joaquim e todos os que assistiam diante do Senhor – os sacerdotes e os que serviam ao Senhor – cingidos com sacos sobre os lombos, ofereciam o holocausto contínuo, as orações e as ofertas voluntárias do povo. 15 Haviam cinzas sobre os seus turbantes, e clamavam ao Senhor com todas as forças, para que olhasse com bondade para toda a casa de Israel.


REFERÊNCIAS CRUZADAS


4.1 1Sm 4.7-8; Is 37.1; Jt 2.28–3.8. 4.2 2Cr 20.3; Sl 74.3-7; Sl 79.1. 4.3 Ed 6.19-22; Ne 12.27; Dn 8.13-14. 4.5 2Cr 11.5-12; Ne 4.13; Jr 4.5-6. 4.6 Jt 6.10-11; Jt 7.1; Jt 8.11. 4.7 1Sm 13.6; 1Sm 14.4; 1Mc 3.13-24. 4.9 Jz 10.10-15; 1Sm 7.6; Joel 1.13-14. 4.10 Jn 3.7-8; Est 4.1-3. 4.11 Sl 113.7; Lm 2.10; Dn 9.3; Mt 11.21. 4.12 Joel 2.17; Lm 2.11-12, 19. 4.13 Êx 2.24-25; Is 58.6; Jn 3.10. 4.14 Lv 6.9; Joel 1.13; 1Mc 3.47-49. 4.15 Sl 25.16; Sl 80.14.

Ἰουδὶθ - 05

καὶ ἀνηγγέλη ᾿Ολοφέρνῃ ἀρχιστρατήγῳ δυνάμεως ᾿Ασσοὺρ διότι οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ παρεσκευάσαντο εἰς πόλεμον καὶ τὰς διόδους τῆς ὀρεινῆς συνέκλεισαν καὶ ἐτείχισαν πᾶσαν κορυφὴν ὄρους ὑψηλοῦ καὶ ἔθηκαν ἐν τοῖς πεδίοις σκάνδαλα. 2 καὶ ὠργίσθη θυμῷ σφόδρα καὶ ἐκάλεσε πάντας τοὺς ἄρχοντας Μωὰβ καὶ τοὺς στρατηγοὺς ᾿Αμμὼν καὶ πάντας σατράπας τῆς παραλίας 3 καὶ εἶπεν αὐτοῖς ἀναγγείλατε δή μοι, υἱοὶ Χαναάν, τίς ὁ λαὸς οὗτος ὁ καθήμενος ἐν τῇ ὀρεινῇ, καὶ τίνες ἃς κατοικοῦσι πόλεις, καὶ τὸ πλῆθος τῆς δυνάμεως αὐτῶν, καὶ ἐν τίνι τὸ κράτος αὐτῶν, καὶἰσχὺς αὐτῶν, καὶ τίς ἀνέστηκεν ἐπ᾿ αὐτῶν βασιλεὺς ἡγούμενος στρατιᾶς αὐτῶν, 4 καὶ διατὶ κατενωτίσαντο τοῦ μὴ ἐλθεῖν εἰς ἀπάντησίν μοι παρὰ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν δυσμαῖς; 5 καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ᾿Αχιὼρ ὁ ἡγούμενος πάντων υἱῶν ᾿Αμμών ἀκουσάτω δὴκύριός μου λόγον ἐκ στόματος τοῦ δούλου σου, καὶ ἀναγγελῶ σοι τὴν ἀλήθειαν περὶ τοῦ λαοῦ, ὃς κατοικεῖ τὴν ὀρεινὴν ταύτην, πλησίον σου οἰκοῦντος, καὶ οὐκ ἐξελεύσεται ψεῦδος ἐκ τοῦ στόματος τοῦ δούλου σου. 6 ὁ λαὸς οὗτός εἰσιν ἀπόγονοι Χαλδαίων, 7 καὶ παρῴκησαν τὸ πρότερον ἐν τῇ Μεσοποταμίᾳ, ὅτι οὐκ ἐβουλήθησαν ἀκολουθῆσαι τοῖς θεοῖς τῶν πατέρων αὐτῶν, οἳ ἐγένοντο ἐν γῇ Χαλδαίων 8 καὶ ἐξέβησαν ἐξ ὁδοῦ τῶν γονέων αὐτῶν καὶ προσεκύνησαν τῷ Θεῷ τοῦ οὐρανοῦ, Θεῷἐπέγνωσαν, καὶ ἐξέβαλον αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου τῶν θεῶν αὐτῶν, καὶ ἔφυγον εἰς Μεσοποταμίαν καὶ παρῴκησαν ἐκεῖ ἡμέρας πολλάς. 9 καὶ εἶπενΘεὸς αὐτῶν ἐξελθεῖν ἐκ τῆς παροικίας αὐτῶν καὶ πορευθῆναι εἰς γῆν Χαναάν, καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ καὶ ἐπληθύνθησαν χρυσίῳ καὶ ἀργυρίῳ καὶ ἐν κτήνεσι πολλοῖς σφόδρα. 10 καὶ κατέβησαν εἰς Αἴγυπτον, ἐκάλυψε γὰρ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς Χαναὰν λιμός, καὶ παρῴκησαν ἐκεῖ μέχρις οὗ διετράφησαν καὶ ἐγένοντο ἐκεῖ εἰς πλῆθος πολύ, καὶ οὐκ ἦν ἀριθμὸς τοῦ γένους αὐτῶν. 11 καὶ ἐπανέστη αὐτοῖς ὁ βασιλεὺς Αἰγύπτου καὶ κατεσοφίσαντο αὐτοὺς ἐν πόνῳ καὶ ἐν πλίνθῳ, καὶ ἐταπείνωσαν αὐτοὺς καὶ ἔθεντο αὐτοὺς εἰς δούλους 12 καὶ ἀνεβόησαν πρὸς τὸν Θεὸν αὐτῶν, καὶ ἐπάταξε πᾶσαν τὴν γῆν Αἰγύπτου πληγαῖς, ἐν αἷς οὐκ ἦν ἴασις καὶ ἐξέβαλον αὐτοὺς οἱ Αἰγύπτιοι ἀπὸ προσώπου αὐτῶν. 13 καὶ κατεξήρανεν ὁ Θεὸς τὴν ἐρυθρὰν θάλασσαν ἔμπροσθεν αὐτῶν 14 καὶ ἤγαγεν αὐτοὺς εἰς ὁδὸν τοῦ Σινὰ καὶ Κάδης Βαρνή καὶ ἐξέβαλον πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ ἐρήμῳ 15 καὶ ᾤκησαν ἐν γῇ ᾿Αμορραίων καὶ πάντας τοὺς ᾿Εσεβωνίτας ἐξωλόθρευσαν ἐν τῇ ἰσχύϊ αὐτῶν. καὶ διαβάντες τὸν ᾿Ιορδάνην ἐκληρονόμησαν πᾶσαν τὴν ὀρεινὴν 16 καὶ ἐξέβαλον ἐκ προσώπου αὐτῶν τὸν Χαναναῖον καὶ τὸν Φερεζαῖον καὶ τὸν ᾿Ιεβουσαῖον καὶ τὸν Συχὲμ καὶ πάντας τοὺς Γεργεσαίους καὶ κατῴκησαν ἐν αὐτῇ ἡμέρας πολλάς. 17 καὶ ἕως οὐχ ἥμαρτον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ αὐτῶν, ἦν τὰ ἀγαθὰ μετ᾿ αὐτῶν, ὅτι Θεὸς μισῶν ἀδικίαν μετ᾿ αὐτῶν ἐστιν. 18 ὅτε δὲ ἀπέστησαν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ, ἧς διέθετο αὐτοῖς, ἐξωλοθρεύθησαν ἐν πολλοῖς πολέμοις ἐπὶ πολὺ σφόδρα καὶ ᾐχμαλωτεύθησαν εἰς γῆν οὐκ ἰδίαν, καὶναὸς τοῦ Θεοῦ αὐτῶν ἐγενήθη εἰς ἔδαφος, καὶ οἱ πόλεις αὐτῶν ἐκρατήθησαν ὑπὸ τῶν ὑπεναντίων. 19 καὶ νῦν ἐπιστρέψαντες ἐπὶ τὸν Θεὸν αὐτῶν ἀνέβησαν ἐκ τῆς διασπορᾶς, οὗ διεσπάρησαν ἐκεῖ, καὶ κατέσχον τὴν ῾Ιερουσαλήμ, οὗ τὸ ἁγίασμα αὐτῶν, καὶ κατῳκίσθησαν ἐν τῇ ὀρεινῇ, ὅτι ἦν ἔρημος. 20 καὶ νῦν, δέσποτα κύριε, εἰ μέν ἐστιν ἀγνόημα ἐν τῷ λαῷ τούτῳ καὶ ἁμαρτάνουσιν εἰς τὸν Θεὸν αὐτῶν καὶ ἐπισκεψόμεθα ὅτι ἐστὶν ἐν αὐτοῖς σκάνδαλον τοῦτο, καὶ ἀναβησόμεθα καὶ ἐκπολεμήσομεν αὐτούς. 21 εἰ δὲ οὐκ ἔστιν ἀνομία ἐν τῷ ἔθνει αὐτῶν, παρελθέτω δὴκύριός μου, μήποτε ὑπερασπίσῃ ὁ Κύριος αὐτῶν καὶΘεὸς αὐτῶν ὑπὲρ αὐτῶν, καὶ ἐσόμεθα εἰς ὀνειδισμὸν ἐναντίον πάσης τῆς γῆς. 22 καὶ ἐγένετο ὡς ἐπαύσατο ᾿Αχιὼρ λαλῶν τοὺς λόγους τούτους, καὶ ἐγόγγυσε πᾶςλαὸςκυκλῶν τὴν σκηνὴν καὶ περιεστώς, καὶ εἶπαν οἱ μεγιστᾶνες ᾿Ολοφέρνου καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν παραλίαν καὶ τὴν Μωὰβ συγκόψαι αὐτόν 23 οὐ γὰρ φοβηθησόμεθα ἀπὸ υἱῶν ᾿Ισραήλ ἰδοὺ γὰρ λαός, ἐνοὐκ ἔστι δύναμις οὐδὲ κράτος εἰς παράταξιν ἰσχυράν 24 διὸ δὴ ἀναβησόμεθα, καὶ ἔσονται εἰς κατάβρωμα πάσης τῆς στρατιᾶς σου, δέσποτα ᾿Ολοφέρνη.

 

1 E foi anunciado a Holofernes, general do exército da Assíria, que os filhos de Israel se haviam preparado para a guerra, que haviam fechado as passagens da região montanhosa, fortificado todos os cumes dos montes altos e colocado obstáculos nas planícies. 2 Ele acendeu-se em grande furor e convocou todos os líderes de Moabe, os generais de Amon e todos os sátrapas do litoral, 3 e disse-lhes: "Dizei-me, filhos de Canaã, que povo é este que habita na região montanhosa? Quais são as cidades que ocupam? Qual é a multidão do seu exército? Em que reside o seu poder e a sua força? E quem é o rei que está à frente deles e lidera o seu exército? 4 E por que dentre todos os que habitam no ocidente, eles se opuseram a vir ao meu encontro?" 5 E Aĥior, o líder de todos os filhos de Amon, disse-lhe: "Ouça o meu senhor a palavra da boca do teu servo, e te anunciarei a verdade sobre este povo que habita esta região montanhosa, perto de onde moras; e não sairá mentira da boca do teu servo. 6 Este povo é descendente dos caldeus. 7 E peregrinaram primeiro na Mesopotâmia, porque não quiseram seguir os deuses de seus pais que estavam na terra dos caldeus. 8 E abandonaram o caminho de seus antepassados e se prostraram ao Deus do Céu, o Deus que conheceram; assim os expulsaram da presença de seus deuses, e eles fugiram para a Mesopotâmia e ali habitaram por muitos dias. 9 E o seu Deus disse-lhes que saíssem da sua morada e fossem para a terra de Canaã; ali se estabeleceram e se multiplicaram em ouro, prata e muitíssimo gado. 10 Desceram ao Egito, pois a fome cobrira a face da terra de Canaã, e ali peregrinaram enquanto tiveram mantimento. E tornaram-se ali uma grande multidão, e não se podia contar o número da sua linhagem. 11 Mas o rei do Egito levantou-se contra eles e enganou-os com trabalhos penosos e fabricação de tijolos; humilharam-nos e tornaram-nos escravos. 12 E eles clamaram ao seu Deus, e Ele feriu toda a terra do Egito com pragas incuráveis; e os egípcios os expulsaram de sua presença. 13 E Deus fez secar o Mar Vermelho diante deles, 14 e guiou-os pelo caminho do Siná e de Cades-Barneia; e eles expulsaram todos os que habitavam no deserto. 15 E habitaram na terra dos amorreus e, com sua força, exterminaram todos os hesbonitas; e, atravessando o Jordão, herdaram toda a região montanhosa. 16 Expulsaram da sua presença o cananeu, o ferezeu, o jebuseu, o siquemita e todos os guirgaseus, e habitaram naquela terra por muitos dias. 17 Enquanto não transgrediram diante do seu Deus, o bem estava com eles, porque o Deus que odeia a injustiça está com eles. 18 Mas, quando se afastaram do caminho que Ele lhes havia pactuado, foram exterminados em muitas e terríveis guerras e levados cativos para uma terra que não era a sua; o templo do seu Deus foi arrasado e as suas cidades foram tomadas pelos adversários. 19 E agora, tendo-se voltado para o seu Deus, regressaram da dispersão onde estavam espalhados e ocuparam Jerusalém, onde está o seu santuário, e estabeleceram-se na região montanhosa, porque estava deserta. 20 E agora, ó soberano senhor, se houver algum erro neste povo e transgredirem contra o seu Deus, verificaremos se há neles este tropeço; então subiremos e os venceremos. 21 Mas, se não houver iniquidade nesta nação, que o meu senhor passe adiante, para que o Senhor deles e o seu Deus não os proteja, e nós nos tornemos objeto de escárnio diante de toda a terra." 22 E aconteceu que, quando Aĥior terminou de falar estas palavras, todo o povo que rodeava a tenda começou a murmurar; e os nobres de Holofernes e todos os habitantes do litoral e de Moabe disseram que ele fosse esquartejado. 23 "Pois não teremos medo dos filhos de Israel; eis que é um povo em quem não há força nem poder para uma batalha forte. 24 Por isso, subiremos, e eles serão pasto para todo o teu exército, soberano Holofernes!"


REFERÊNCIAS CRUZADAS


5.1 Jt 4.1-7; 1Mc 3.13-14. 5.2 Nm 22.1-6; Jt 2.14. 5.3 Êx 1.9; Nm 22.3-5; Jz 6.3-5. 5.6 Gn 11.31; Js 24.2; At 7.2-4. 5.8 Gn 12.1; Gn 31.13; Ne 9.7; Hb 11.8. 5.9 Gn 12.5-7; Gn 13.2; Gn 24.35. 5.10 Gn 42.1-3; Gn 46.1-7; Êx 1.7. 5.11 Êx 1.8-14; Êx 5.4-19; At 7.18-19. 5.12 Êx 7-12; Êx 12.31-33. 5.13 Êx 14.21-22; Sl 106.9-11; Hb 11.29. 5.14 Êx 19.1-2; Nm 13.26; Dt 1.19. 5.15 Nm 21.21-35; Js 3.14-17; Sl 135.10-12. 5.16 Js 12.7-24; Ne 9.24. 5.17 Dt 28.1-14; Sl 144.15; Pv 14.34. 5.18 Dt 28.15-68; 2Rs 17.7-23; 2Rs 25.1-11; 2Cr 36.14-21. 5.19 Ed 1.1-3; Ne 1.1-3; Jr 31.10. 5.20 1Sm 14.6; 2Cr 20.15-17. 5.21 Sl 33.12; Sl 121.1-8; Zc 2.8. 5.23 2Rs 18.23-25; Is 10.13-14.

Ἰουδὶθ - 06

καὶ ὡς κατέπαυσεν ὁ θόρυβος τῶν ἀνδρῶν τῶν κύκλῳ τῆς συνεδρίας, καὶ εἶπεν ᾿Ολοφέρνης ὁ ἀρχιστράτηγος δυνάμεως ᾿Ασσοὺρ πρὸς ᾿Αχιὼρ ἐναντίον παντὸς τοῦ δήμου ἀλλοφύλων καὶ πρὸς πάντας υἱοὺς Μωάβ 2 καὶ τίς εἶ σύ, ᾿Αχιὼρ καὶ οἱ μισθωτοὶ τοῦ ᾿Εφραίμ, ὅτι ἐπροφήτευσας ἐν ἡμῖν καθὼς σήμερον καὶ εἶπας τὸ γένος ᾿Ισραὴλ μὴ πολεμῆσαι, ὅτιΘεὸς αὐτῶν ὑπερασπιεῖ αὐτῶν; καὶ τίς ὁ Θεὸς εἰ μὴ Ναβουχοδονόσορ; οὗτος ἀποστελεῖ τὸ κράτος αὐτοῦ καὶ ἐξολοθρεύσει αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς, καὶ οὐ ρύσεται αὐτοὺς ὁ Θεὸς αὐτῶν 3 ἀλλ᾿ ἡμεῖς οἱ δοῦλοι αὐτοῦ πατάξομεν αὐτοὺς ὡς ἄνθρωπον ἕνα, καὶ οὐχ ὑποστήσονται τὸ κράτος τῶν ἵππων ἡμῶν. 4 κατακαύσομεν γὰρ αὐτοὺς ἐν αὐτοῖς, καὶ τὰ ὄρη αὐτῶν μεθυσθήσεται ἐν τῷ αἵματι αὐτῶν, καὶ τὰ πεδία αὐτῶν πληρωθήσεται νεκρῶν αὐτῶν, καὶ οὐκ ἀντιστήσεται τὸ ἴχνος τῶν ποδῶν αὐτῶν κατὰ πρόσωπον ἡμῶν, ἀλλὰ ἀπωλείᾳ ἀπολοῦνται, λέγειβασιλεὺς Ναβουχοδονόσορκύριος πάσης τῆς γῆς εἶπε γάρ, οὐ ματαιωθήσεται τὰ ρήματα τῶν λόγων αὐτοῦ. 5 σὺ δὲ ᾿Αχιὼρ μισθωτὲ τοῦ ᾿Αμμών, ὃς ἐλάλησας τοὺς λόγους τούτους ἐν ἡμέρᾳ ἀδικίας σου, οὐκ ὄψει ἔτι τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ τῆς ἡμέρας ταύτης, ἕως οὗ ἐκδικήσω τὸ γένος τῶν ἐξ Αἰγύπτου 6 καὶ τότε διελεύσεταισίδηρος τῆς στρατιᾶς μου καὶλαὸς τῶν θεραπόντων μου τὰς πλευράς σου, καὶ πεσῇ ἐν τοῖς τραυματίαις αὐτῶν, ὅταν ἐπιστρέψω. 7 καὶ ἀποκαταστήσουσί σε οἱ δοῦλοί μου εἰς τὴν ὀρεινὴν καὶ θήσουσί σε ἐν μιᾷ τῶν πόλεων τῶν ἀναβάσεων, 8 καὶ οὐκ ἀπολῇ ἕως οὗ ἐξολοθρευθῇς μετ᾿ αὐτῶν. 9 καὶ εἴπερ ἐλπίζεις τῇ καρδίᾳ σου ὅτι οὐ ληφθήσονται, μὴ συμπεσέτω σου τὸ πρόσωπον ἐλάλησα, καὶ οὐδὲν διαπεσεῖται τῶν ρημάτων μου. 10 καὶ προσέταξεν ᾿Ολοφέρνης τοῖς δούλοις αὐτοῦ, οἳ ἦσαν παρεστηκότες ἐν τῇ σκηνῇ αὐτοῦ, συλλαβεῖν τὸν ᾿Αχιὼρ καὶ ἀποκαταστῆσαι αὐτὸν εἰς Βαιτυλούα καὶ παραδοῦναι εἰς χεῖρας υἱῶν ᾿Ισραήλ. 11 καὶ συνέλαβον αὐτὸν οἱ δοῦλοι αὐτοῦ καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς εἰς τὸ πεδίον καὶ ἀπῇραν ἐκ μέσου τῆς πεδινῆς εἰς τὴν ὀρεινὴν καὶ παρεγένοντο ἐπὶ τὰς πηγάς, αἳ ἦσαν ὑποκάτω Βαιτυλούα. 12 καὶ ὡς εἶδαν αὐτοὺς οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως ἐπὶ τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους, ἀνέλαβον τὰ ὅπλα αὐτῶν καὶ ἀπῆλθον ἔξω τῆς πόλεως ἐπὶ τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους, καὶ πᾶς ἀνὴρ σφενδονήτης διεκράτησαν τὴν ἀνάβασιν αὐτῶν καὶ ἔβαλον ἐν λίθοις ἐπ᾿ αὐτούς. 13 καὶ ὑποδύσαντες ὑποκάτω τοῦ ὄρους ἔδησαν τὸν ᾿Αχιὼρ καὶ ἀφῆκαν ἐρριμμένον ὑπὸ τὴν ρίζαν τοῦ ὄρους καὶ ἀπῴχοντο πρὸς τὸν κύριον αὐτῶν. 14 καταβάντες δὲ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἐκ τῆς πόλεως αὐτῶν ἐπέστησαν αὐτῷ καὶ λύσαντες αὐτὸν ἀπήγαγον εἰς τὴν Βαιτυλούα καὶ κατέστησαν αὐτὸν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως αὐτῶν, 15 οἳ ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ᾿Οζίας ὁ τοῦ Μιχὰ ἐκ τῆς φυλῆς Συμεὼν καὶ ᾿Αβρὶς ὁ τοῦ Γοθονιὴλ καὶ Χαρμὶς υἱὸς Μελχιήλ. 16 καὶ συνεκάλεσαν πάντας τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως, καὶ συνέδραμον πᾶς νεανίσκος αὐτῶν καὶ αἱ γυναῖκες εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ ἔστησαν τὸν ᾿Αχιὼρ ἐν μέσῳ παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτῶν, καὶ ἐπηρώτησεν αὐτὸν ᾿Οζίας τὸ συμβεβηκός. 17 καὶ ἀποκριθεὶς ἀπήγγειλεν αὐτοῖς τὰ ρήματα τῆς συνεδρίας ᾿Ολοφέρνου καὶ πάντα τὰ ρήματα, ὅσα ἐλάλησεν ἐν μέσῳ τῶν ἀρχόντων υἱῶν ᾿Ασσούρ, καὶ ὅσα ἐμεγαλορρημόνησεν ᾿Ολοφέρνης εἰς τὸν οἶκον ᾿Ισραήλ. 18 καὶ πεσόντεςλαὸς προσεκύνησαν τῷ Θεῷ καὶ ἐβόησαν λέγοντες 19 ΚύριεΘεὸς τοῦ οὐρανοῦ, κάτιδε ἐπὶ τὰς ὑπερηφανίας αὐτῶν καὶ ἐλέησον τὴν ταπείνωσιν τοῦ γένους ἡμῶν καὶ ἐπίβλεψον ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῶν ἡγιασμένων σοι ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ. 20 καὶ παρεκάλεσαν τὸν ᾿Αχιὼρ καὶ ἐπῄνεσαν αὐτὸν σφόδρα. 21 καὶ παρέλαβεν αὐτὸν ᾿Οζίας ἐκ τῆς ἐκκλησίας εἰς οἶκον αὐτοῦ καὶ ἐποίησε πότον τοῖς πρεσβυτέροις, καὶ ἐπεκαλέσαντο τὸν Θεὸν ᾿Ισραὴλ εἰς βοήθειαν ὅλην τὴν νύκτα ἐκείνην.

 

1 E quando cessou o barulho dos homens que rodeavam o conselho, Holofernes, o general do exército da Assíria, disse a Aĥior, diante de toda a multidão de estrangeiros e de todos os filhos de Moabe: 2 "E quem és tu, Aĥior, e os mercenários de Efraim, para profetizares entre nós como hoje, dizendo que o povo de Israel não deve ser combatido porque o seu Deus os protegerá? E quem é deus, senão Nabucodonosor? Ele enviará o seu poder e os exterminará da face da terra, e o seu Deus não os livrará. 3 Mas nós, seus servos, os feriremos como a um só homem; eles não resistirão ao poder da nossa cavalaria. 4 Pois nós os queimaremos; as suas montanhas se embriagarão com o seu sangue e as suas planícies se encherão com os seus mortos. Os seus passos não subsistirão diante de nós, mas serão totalmente destruídos – diz o rei Nabucodonosor, senhor de toda a terra. Pois ele falou, e as palavras que disse não serão em vão. 5 Tu, porém, Aĥior, mercenário de Amon, que falaste estas palavras no dia da tua injustiça, não verás mais o meu rosto desde hoje, até que eu me vingue dessa raça que veio do Egito. 6 Então o ferro do meu exército e o povo dos meus servos atravessarão as tuas costelas, e cairás entre os feridos deles quando eu retornar. 7 Meus servos te levarão para a região montanhosa e te deixarão em uma das cidades das subidas. 8 E não morrerás até que sejas exterminado com eles. 9 E se esperas em teu coração que eles não serão tomados, não deixes o teu rosto decair. Eu falei, e nenhuma das minhas palavras deixará de se cumprir." 10 Então Holofernes ordenou aos seus servos que estavam posicionados em sua tenda que prendessem Aĥior, o levassem a Bait-Ulua e o entregassem nas mãos dos filhos de Israel. 11 Os seus servos o prenderam e o levaram para fora do acampamento, em direção à planície; e da planície partiram para a região montanhosa e chegaram às fontes que estavam abaixo de Bait-Ulua. 12 Quando os homens da cidade os viram no cume do monte, tomaram as suas armas e saíram da cidade para o alto do monte; e todos os atiradores de funda impediram a sua subida e lançaram pedras contra eles. 13 E, abrigando-se sob o monte, amarraram Aĥior e o deixaram caído ao pé do monte, e retornaram para o seu senhor. 14 Os filhos de Israel, descendo da sua cidade, aproximaram-se dele, desamarraram-no e o levaram para Bait-Ulua, apresentando-o aos chefes da cidade deles, 15 que eram naqueles dias: Ozias, o de Miĥa, do clã de Simeão; Abrís, o de Gotoniel; e Karmís, filho de Melquiel. 16 Eles convocaram todos os anciãos da cidade; e todos os jovens e as mulheres correram para a assembleia. E colocaram Aĥior no meio de todo o seu povo, e Ozias perguntou-lhe o que havia acontecido. 17 E respondeu e relatou-lhes as palavras do conselho de Holofernes, e todas as palavras que dissera no meio dos chefes dos filhos da Assíria, e como Holofernes se vangloriara contra a casa de Israel. 18 Então o povo, caindo, prostrou-se a Deus, clamaram, dizendo: 19 "Ó Senhor, Deus do Céu, olha para a soberba deles e tem piedade da humilhação da nossa linhagem; olha neste dia para o rosto daqueles que te são consagrados." 20 E consolaram Aĥior e o louvaram grandemente. 21 E Ozias levou-o da assembleia para a sua casa e fez um banquete aos anciãos; e invocaram o Deus de Israel pedindo ajuda durante toda aquela noite.


REFERÊNCIAS CRUZADAS


6.2 Êx 5.2; 2Rs 18.33-35; Is 36.18-20; Dn 3.15. 6.3 Sl 33.16-17; Ez 38.15-16. 6.4 Is 10.13-14; Is 37.24-25; Na 3.1. 6.5 Jt 5.5-21. 6.8 Nm 14.28-35. 6.10 Jt 4.6; Jt 7.1. 6.12 1Sm 17.49-50; 1Mc 6.54. 6.15 Gn 29.33; Gn 34.25. 6.17 Jt 5.22. 6.18 2Cr 20.18; Ne 8.6. 6.19 Sl 25.18; Sl 80.14; Sl 106.4; Lm 5.1. 6.21 Sl 50.15; Sl 91.15; Jt 7.19.

Ἰουδὶθ - 07

τη δ᾿ ἐπαύριον παρήγγειλεν ᾿Ολοφέρνης πάσῃ τῇ στρατιᾷ αὐτοῦ καὶ παντὶ τῷ λαῷ αὐτοῦ, οἳ παρεγένοντο ἐπὶ τὴν συμμαχίαν αὐτοῦ, ἀναζευγνύειν ἐπὶ Βαιτυλούα καὶ τὰς ἀναβάσεις τῆς ὀρεινῆς προκαταλαμβάνεσθαι καὶ ποιεῖν πόλεμον πρὸς τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραήλ. 2 καὶ ἀνέζευξεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ πᾶς ἀνὴρ δυνατὸς αὐτῶν καὶδύναμις αὐτῶν ἀνδρῶν πολεμιστῶν χιλιάδες ἀνδρῶν πεζῶν ἑκατὸν ἑβδομήκοντα καὶ ἱππέων χιλιάδες δεκαδύο, χωρὶς τῆς ἀποσκευῆς καὶ τῶν ἀνδρῶν, οἳ ἦσαν πεζοὶ ἐν αὐτοῖς, πλῆθος πολὺ σφόδρα. 3 καὶ παρενέβαλον ἐν τῷ αὐλῶνι πλησίον Βαιτυλούα ἐπὶ τῆς πηγῆς καὶ παρέτειναν εἰς εὖρος ἐπὶ Δωθαΐμ καὶ ἕως Βελβαὶμ καὶ εἰς μῆκος ἀπὸ Βαιτυλούα ἕως Κυαμῶνος, ἥ ἐστιν ἀπέναντι ᾿Εσδρηλών. 4 οἱ δὲ υἱοὶ ᾿Ισραήλ, ὡς εἶδον αὐτῶν τὸ πλῆθος, ἐταράχθησαν σφόδρα καὶ εἶπεν ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ νῦν ἐκλείξουσιν οὖτοι τὸ πρόσωπον τῆς γῆς πάσης, καὶ οὔτε τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ οὔτε αἱ φάραγγες οὔτε οἱ βουνοὶ ὑποστήσονται τὸ βάρος αὐτῶν. 5 καὶ ἀναλαβόντες ἕκαστος τὰ σκεύη τὰ πολεμικὰ αὐτῶν καὶ ἀνακαύσαντες πυρὰς ἐπὶ τοὺς πύργους αὐτῶν, ἔμενον φυλάσσοντες ὅλην τὴν νύκτα ἐκείνην. 6 τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ δευτέρᾳ ἐξήγαγεν ᾿Ολοφέρνης πᾶσαν τὴν ἵππον αὐτοῦ κατὰ πρόσωπον τῶν υἱῶν ᾿Ισραήλ, οἳ ἦσαν ἐν Βαιτυλούᾳ, 7 καὶ ἐπεσκέψατο τὰς ἀναβάσεις τῆς πόλεως αὐτῶν καὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων αὐτῶν ἐφώδευσε καὶ προκατελάβετο αὐτὰς καὶ ἐπέστησεν αὐταῖς παρεμβολὰς ἀνδρῶν πολεμιστῶν, καὶ αὐτὸς ἀνέζευξεν εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ. 8 καὶ προσελθόντες αὐτῷ οἱ ἄρχοντες τῶν υἱῶν ῾Ησαῦ καὶ πάντες οἱ ἡγούμενοι τοῦ λαοῦ Μωὰβ καὶ οἱ στρατηγοὶ τῆς παραλίας εἶπαν 9 ἀκουσάτω δὴ λόγονδεσπότης ἡμῶν, ἵνα μὴ γένηται θραῦσμα ἐν τῇ δυνάμει σου 10 ὁ γὰρ λαὸς οὗτος τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ οὐ πέποιθαν ἐπὶ τοῖς δόρασιν αὐτῶν, ἀλλ᾿ ἐπὶ τοῖς ὕψεσι τῶν ὀρέων αὐτῶν, ἐν οἷς αὐτοὶ ἐνοικοῦσιν ἐν αὐτοῖς οὐ γάρ ἐστιν εὐχερὲς προσβῆναι ταῖς κορυφαῖς τῶν ὀρέων αὐτῶν. 11 καὶ νῦν, δέσποτα, μὴ πολέμει πρὸς αὐτούς, καθὼς γίνεται πόλεμος παρατάξεως, καὶ οὐ πεσεῖται ἐκ τοῦ λαοῦ σου ἀνὴρ εἷς. 12 ἀνάμεινον ἐπὶ τῆς παρεμβολῆς σου διαφυλάσσων πάντα ἄνδρα ἐκ τῆς δυνάμεώς σου, καὶ ἐπικρατησάτωσαν οἱ παῖδές σου τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος, ἣ ἐκπορεύεται ἐκ τῆς ρίζης τοῦ ὄρους, 13 διότι ἐκεῖθεν ὑδρεύονται πάντες οἱ κατοικοῦντες Βαιτυλούα, καὶ ἀνελεῖ αὐτοὺς ἡ δίψα, καὶ ἐκδώσουσι τὴν πόλιν ἑαυτῶν καὶ ἡμεῖς καὶλαὸς ἡμῶν ἀναβησόμεθα ἐπὶ τὰς πλησίον κορυφὰς τῶν ὀρέων καὶ παρεμβαλοῦμεν ἐπ᾿ αὐταῖς εἰς προφυλακὴν τοῦ μὴ ἐξελθεῖν ἐκ τῆς πόλεως ἄνδρα ἕνα. 14 καὶ τακήσονται ἐν τῷ λιμῷ αὐτοὶ καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν, καὶ πρὶν ἐλθεῖν τὴν ρομφαίαν ἐπ᾿ αὐτούς, καταστρωθήσονται ἐν ταῖς πλατείαις τῆς οἰκήσεως αὐτῶν. 15 καὶ ἀνταποδώσεις αὐτοῖς ἀνταπόδομα πονηρόν, ἀνθ᾿ ὧν ἐστασίασαν, καὶ οὐκ ἀπήντησαν τῷ προσώπῳ σου ἐν εἰρήνῃ. 16 καὶ ἤρεσαν οἱ λόγοι αὐτῶν ἐνώπιον ᾿Ολοφέρνου καὶ ἐνώπιον πάντων τῶν θεραπόντων αὐτοῦ, καὶ συνέταξαν ποιεῖν καθὼς ἐλάλησαν. 17 καὶ ἀπῇρε παρεμβολὴ υἱῶν ᾿Αμμὼν καὶ μετ᾿ αὐτῶν χιλιάδες πέντε υἱῶν ᾿Ασσοὺρ καὶ παρενέβαλον ἐν τῷ αὐλῶνι καὶ προκατελάβοντο τὰ ὕδατα καὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων τῶν υἱῶν ᾿Ισραήλ. 18 καὶ ἀνέβησαν υἱοὶ ῾Ησαῦ καὶ οἱ υἱοὶ ᾿Αμμὼν καὶ παρενέβαλον ἐν τῇ ὀρεινῇ ἀπέναντι Δωθαΐμ. καὶ ἀπέστειλαν ἐξ αὐτῶν πρὸς νότον καὶ ἀπηλιώτην ἀπέναντι ᾿Εγρεβήλ, ἥ ἐστι πλησίον Χούς, ἥ ἐστιν ἐπὶ τοῦ χειμάρρου Μοχμούρ. καὶλοιπὴ στρατιὰ τῶν ᾿Ασσυρίων παρενέβαλον ἐν τῷ πεδίῳ καὶ ἐκάλυψαν πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς καὶ αἱ σκηναὶ καὶ αἱ ἀπαρτίαι αὐτῶν κατεστρατοπέδευσαν ἐν ὄχλῳ πολλῷ καὶ ἦσαν εἰς πλῆθος πολὺ σφόδρα. 19 καὶ οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἀνεβόησαν πρὸς Κύριον Θεὸν αὐτῶν, ὅτι ὠλιγοψύχησε τὸ πνεῦμα αὐτῶν, ὅτι ἐκύκλωσαν πάντες οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν καὶ οὐκ ἦν διαφυγεῖν ἐκ μέσου αὐτῶν. 20 καὶ ἔμεινε κύκλῳ αὐτῶν πᾶσα παρεμβολὴ ᾿Ασσούρ, οἱ πεζοὶ καὶ τὰ ἅρματα καὶ οἱ ἱππεῖς αὐτῶν, ἡμέρας τριακοντατέσσαρας. καὶ ἐξέλιπε πάντας τοὺς κατοικοῦντας Βαιτυλούα πάντα τὰ ἀγγεῖα αὐτῶν τῶν ὑδάτων, 21 καὶ οἱ λάκκοι ἐξεκενοῦντο, καὶ οὐκ εἶχον πιεῖν εἰς πλησμονὴν ὕδωρ ἡμέραν μίαν, ὅτι ἐν μέτρῳ ἐδίδοσαν αὐτοῖς πιεῖν. 22 καὶ ἠθύμησαν τὰ νήπια αὐτῶν, καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν καὶ οἱ νεανίσκοι ἐξέλιπον ἀπὸ τῆς δίψης καὶ ἔπιπτον ἐν ταῖς πλατείαις τῆς πόλεως καὶ ἐν ταῖς διόδοις τῶν πυλῶν, καὶ οὐκ ἦν κραταίωσις ἔτι ἐν αὐτοῖς. 23 καὶ ἐπισυνήχθησαν πᾶςλαὸς ἐπὶ ᾿Οζίαν καὶ τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως, οἱ νεανίσκοι καὶ αἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδία, καὶ ἀνεβόησαν φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπαν ἐναντίον πάντων τῶν πρεσβυτέρων 24 κρίναιΘεὸς ἀνὰ μέσον ἡμῶν καὶ ὑμῶν, ὅτι ἐποιήσατε ἐν ἡμῖν ἀδικίαν μεγάλην οὐ λαλήσαντες εἰρηνικὰ μετὰ τῶν υἱῶν ᾿Ασσούρ. 25 καὶ νῦν οὐκ ἔστι βοηθὸς ἡμῶν, ἀλλὰ πέπρακεν ἡμᾶς ὁ Θεὸς εἰς τὰς χεῖρας αὐτῶν τοῦ καταστρωθῆναι ἐναντίον αὐτῶν ἐν δίψῃ καὶ ἀπωλείᾳ μεγάλῃ. 26 καὶ νῦν ἐπικαλέσασθε αὐτοὺς καὶ ἔκδοσθε τὴν πόλιν πᾶσαν εἰς προνομὴν τῷ λαῷ ᾿Ολοφέρνου καὶ πάσῃ τῇ δυνάμει αὐτοῦ 27 κρεῖσσον γὰρ ἡμῖν γενηθῆναι αὐτοῖς εἰς διαρπαγήν, ἐσόμεθα γὰρ εἰς δούλους, καὶ ζήσεταιψυχὴ ἡμῶν, καὶ οὐκ ὀψόμεθα τὸν θάνατον τῶν νηπίων ἡμῶν ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν καὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα ἡμῶν ἐκλειπούσας τὰς ψυχὰς αὐτῶν. 28 μαρτυρόμεθα ὑμῖν τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ Κύριον τῶν πατέρων ἡμῶν, ὃς ἐκδικεῖ ἡμᾶς κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ κατὰ τὰ ἁμαρτήματα τῶν πατέρων ἡμῶν, ἵνα μὴ ποιήσῃ κατὰ τὰ ρήματα ταῦτα ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ σήμερον. 29 καὶ ἐγένετο κλαυθμὸς μέγας ἐν μέσῳ τῆς ἐκκλησίας πάντων ὁμοθυμαδὸν καὶ ἐβόησαν πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν φωνῇ μεγάλῃ. 30 καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ᾿Οζίας θαρσεῖτε, ἀδελφοί, διακαρτερήσωμεν ἔτι πέντε ἡμέρας, ἐν αἷς ἐπιστρέψει ΚύριοςΘεὸς ἡμῶν τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς, οὐ γὰρ ἐγκαταλείψει ἡμᾶς εἰς τέλος 31 ἐὰν δὲ διέλθωσιν αὗται καὶ μὴ ἔλθῃ ἐφ᾿ ἡμᾶς βοήθεια, ποιήσω κατὰ τὰ ρήματα ὑμῶν. 32 καὶ ἐσκόρπισε τὸν λαὸν εἰς τὴν ἑαυτοῦ παρεμβολήν, καὶ ἐπὶ τὰ τείχη καὶ τοὺς πύργους τῆς πόλεως αὐτῶν ἀπῆλθον, καὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα εἰς τοὺς οἴκους αὐτῶν ἐξαπέστειλε καὶ ἦσαν ἐν ταπεινώσει πολλῇ ἐν τῇ πόλει.

 

1 No dia seguinte, Holofernes ordenou a todo o seu exército e a todo o povo que se aliara a ele que marchassem contra Bait-Ulua, ocupassem as subidas da região montanhosa e iniciassem a guerra contra os filhos de Israel. 2 Naquele dia, todos os seus guerreiros se puseram em marcha; o seu poderio militar era de cento e setenta mil de infantaria e doze mil cavaleiros, sem contar os encarregados da bagagem e a multidão que os acompanhava a pé, um exército imenso. 3 E acamparam no vale próximo a Bait-Ulua, junto à fonte, estendendo-se em largura desde Dotã até Belbaim, e em comprimento desde Bait-Ulua até Kiamon, que fica defronte de Esdrelom. 4 Mas os filhos de Israel, ao verem a multidão, ficaram profundamente perturbados e disseram um ao seu próximo: "Agora estes lamberão toda a face da terra; nem os altos montes, nem os vales, nem as colinas poderão suportar o seu peso." 5 E cada um tomou as suas armas de guerra e, acendendo fogueiras sobre as suas torres, permaneceram em vigília toda aquela noite. 6 Mas no segundo dia, Holofernes desfilou toda a sua cavalaria diante dos filhos de Israel que estavam em Bait-Ulua. 7 Inspecionou as subidas da cidade, localizou as fontes de água e ocupou-as, deixando ali guarnições de soldados, enquanto ele retornava para junto do seu povo. 8 Então, os chefes dos filhos de Esaú, e todos os líderes do povo de Moabe e os generais do litoral aproximaram-se dele e disseram: 9 "Ouça o nosso soberano uma palavra, para que não haja baixas no teu exército. 10 Pois este povo dos filhos de Israel não confia em suas lanças, mas na altura dos seus montes onde habitam; e não é fácil chegar ao cume dos seus montes. 11 Por isso, senhor, não lutes contra eles em batalha campal, e não cairá um só homem do teu povo. 12 Fica no teu acampamento guardando cada homem do teu exército; que os teus servos se apoderem da fonte de água que brota do pé do monte. 13 Pois dali tiram água todos os habitantes de Bait-Ulua. E a sede os matará e eles entregarão a sua cidade. Nós e o nosso povo subiremos aos cumes dos montes vizinhos e acamparemos sobre eles para vigiar que ninguém saia da cidade. 14 E eles, suas mulheres e seus filhos desfalecerão de fome e, antes que a espada os alcance, jazerão nas ruas de suas casas. 15 Assim lhes darás o castigo que merecem por terem se rebelado e não terem te recebido em paz." 16 E as palavras deles agradaram a Holofernes e a todos os seus oficiais, e ordenaram que se fizesse como falaram. 17 E o exército dos filhos de Amon partiu, e com eles cinco mil dos filhos da Assíria; e acamparam no vale, apoderando-se das águas e das fontes dos filhos de Israel. 18 E os filhos de Esaú e os filhos de Amon subiram e acamparam na região montanhosa diante de Dotã. E enviaram parte deles para o sul e para o oriente, em direção a Egrebel, que fica perto de Kus, junto à torrente de Moĥmur. E o restante do exército dos assírios acampou na planície, cobrindo toda a face da terra; suas tendas e bagagens formavam um acampamento imenso. 19 E os filhos de Israel clamaram ao Senhor seu Deus, pois o seu espírito desfalecia; porque todos os seus inimigos os haviam cercado e não havia como escapar deles. 20 E permaneceu ao redor deles todo o exército da Assíria, sua infantaria, carros e cavalaria, por trinta e quatro dias. Todos os reservatórios de água dos habitantes de Bait-Ulua se esvaziaram. 21 E as cisternas ficaram secas, e não tinham água para beber à saciedade nem por um dia, pois a beber lhes era dado racionado. 22 E as suas crianças desfaleciam, as mulheres e os jovens desmaiavam de sede e caíam nas praças da cidade e nas passagens das portas; já não havia força neles.23 Então todo o povo se reuniu em volta de Ozias e dos chefes da cidade – jovens, mulheres e crianças. E clamaram em alta voz e disseram diante de todos os anciãos: 24 "Que Deus julgue entre nós e vós! Pois cometestes uma grande injustiça contra nós, não propondo a paz aos filhos da Assíria. 25 E agora não há quem nos ajude; mas Deus nos entregou nas mãos deles para sermos prostrados diante deles pela sede e pela grande destruição. 26 E chamai-os agora e entregai a cidade inteira para ser saqueada pelo povo de Holofernes e por todo o seu exército. 27 Pois é melhor para nós sermos levados como despojo; seremos pois escravos, mas nossas vidas serão poupadas e não veremos com nossos próprios olhos a morte de nossos bebês e de nossas mulheres e filhos expirando suas almas. 28 Tomamos a nós por testemunhas o céu, a terra, o nosso Deus e Senhor de nossos pais, que nos castiga conforme os nossos pecados e os pecados de nossos pais, para que não permitais que tais coisas aconteçam no dia de hoje!" 29 E houve um grande pranto no meio da assembleia, todos a uma só voz, e clamaram ao Senhor Deus com grande clamor. 30 Mas Ozias disse-lhes: "Tende coragem, irmãos! Resistamos ainda cinco dias nos quais o Senhor nosso Deus voltará sua misericórdia para nós, pois Ele não nos abandonará totalmente. 31 Mas, se passarem estes dias e não nos vier auxílio, farei conforme as vossas palavras." 32 E ele dispersou o povo, cada um para o seu posto; eles foram para as muralhas e torres da cidade, e enviaram as mulheres e crianças para suas casas. Mas havia profunda humilhação na cidade.


REFERÊNCIAS CRUZADAS


7.1 Jt 4.7; Jt 6.10. 7.2 Jt 2.15; 1Mc 11.15. 7.3 Jt 3.9; Jt 4.6. 7.4 Nm 22.4; Jt 4.2; Sl 27.2. 7.7 Êx 14.3; 2Rs 18.17; Is 7.3. 7.8 Gn 36.1; Jr 48.1. 7.10 Sl 11.1; Sl 121.1. 7.13 2Rs 18.31; Sl 63.1. 7.14 Lm 2.11-12, 19; Lm 4.4. 7.17 Jz 7.1; Jt 5.5. 7.19 Jz 10.10; Sl 106.43-44; Sl 107.5-6. 7.21 Lm 4.4; Sl 143.6. 7.22 Lm 2.21. 7.24 Êx 5.21; Gn 16.5; Gn 31.53. 7.25 Sl 44.10-12; Sl 106.41. 7.27 Êx 14.12; Jr 42.13-17. 7.28 Dt 4.26; Dt 30.19. 7.30 Sl 27.14; Is 30.18; Jt 8.11-15.

Ἰουδὶθ - 08

καὶ ἤκουσεν ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις ᾿Ιουδίθ, θυγάτηρ Μεραρί, υἱοῦ ῎Ωξ, υἱοῦ ᾿Ιωσήφ, υἱοῦ ᾿Οζιήλ, υἱοῦ ᾿Ελκία, υἱοῦ ᾿Ηλιού, υἱοῦ Χελκίου, υἱοῦ ᾿Ελιάβ, υἱοῦ Ναθαναήλ, υἱοῦ Σαλαμιήλ, υἱοῦ Σαρασαδαΐ, υἱοῦ ᾿Ισραήλ. 2 καὶἀνὴρ αὐτῆς Μανασσῆς τῆς φυλῆς αὐτῆς καὶ τῆς πατριᾶς αὐτῆς, καὶ ἀπέθανεν ἐν ἡμέραις θερισμοῦ κριθῶν 3 ἐπέστη γὰρ ἐπὶ τοῦ δεσμεύοντος τὸ δράγμα τῷ πεδίῳ, καὶκαύσων ἦλθεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν κλίνην καὶ ἐτελεύτησεν ἐν Βαιτυλούᾳ τῇ πόλει αὐτοῦ, καὶ ἔθαψαν αὐτὸν μετὰ τῶν πατέρων αὐτοῦ ἐν τῷ ἀγρῷ τῷ ἀνὰ μέσον Δωθαΐμ καὶ Βαλαμών. 4 καὶ ἦν ᾿Ιουδὶθ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτῆς χηρεύουσα ἔτη τρία καὶ μῆνας τέσσαρας. 5 καὶ ἐποίησεν ἑαυτῇ σκηνὴν ἐπὶ τοῦ δώματος τοῦ οἴκου αὐτῆς καὶ ἐπέθηκεν ἐπὶ τὴν ὀσφὺν αὐτῆς σάκκον, καὶ ἦν ἐπ᾿ αὐτῆς τὰ ἱμάτια τῆς χηρεύσεως αὐτῆς. 6 καὶ ἐνήστευε πάσας τὰς ἡμέρας χηρεύσεως αὐτῆς, χωρὶς προ σαββάτων καὶ σαββάτων καὶ προνουμηνιῶν καὶ νουμηνιῶν καὶ ἑορτῶν καὶ χαρμοσυνῶν οἴκου ᾿Ισραήλ. 7 καὶ ἦν καλὴ τῷ εἴδει καὶ ὡραία τῇ ὄψει σφόδρα καὶ ὑπελίπετο αὐτῇ Μανασσῆς, ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, χρυσίον καὶ ἀργύριον καὶ παῖδας καὶ παιδίσκας καὶ κτήνη καὶ ἀγρούς, καὶ ἔμενεν ἐπ᾿ αὐτῶν. 8 καὶ οὐκ ἦν ὃς ἐπήνεγκεν αὐτῇ ρῆμα πονηρόν, ὅτι ἐφοβεῖτο τὸν Θεὸν σφόδρα 9 καὶ ἤκουσε τὰ ρήματα τοῦ λαοῦ τὰ πονηρὰ ἐπὶ τὸν ἄρχοντα, ὅτι ὠλιγοψύχησαν ἐπὶ τῇ σπάνει τῶν ὑδάτων, καὶ ἤκουσε πάντας τοὺς λόγους ᾿Ιουδίθ, οὓς ἐλάλησε πρὸς αὐτοὺς ᾿Οζίας, ὡς ὤμοσεν αὐτοῖς παραδώσειν τὴν πόλιν μετὰ ἡμέρας πέντε τοῖς ᾿Ασσυρίοις. 10 καὶ ἀποστείλασα τὴν ἅβραν αὐτῆς τὴν ἐφεστῶσαν πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῆς ἐκάλεσεν ᾿Οζίαν καὶ Χαβρὶν καὶ Χαρμὶν τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως αὐτῆς, 11 καὶ ἦλθον πρὸς αὐτήν, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς ἀκούσατε δή μου, ἄρχοντες τῶν κατοικούντων ἐν Βαιτυλούᾳ, ὅτι οὐκ εὐθὺςλόγος ὑμῶν, ὃν ἐλαλήσατε ἐναντίον τοῦ λαοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ καὶ ἐστήσατε τὸν ὅρκον, ὃν ἐλαλήσατε ἀνὰ μέσον τοῦ Θεοῦ καὶ ὑμῶν καὶ εἴπατε ἐκδώσειν τὴν πόλιν τοῖς ἐχθροῖς ἡμῶν, ἐὰν μὴ ἐν αὐταῖς ἐπιστρέψῃΚύριος βοηθῆσαι ἡμῖν. 12 καὶ νῦν τίνες ἐστὲ ὑμεῖς, οἳ ἐπειράσατε τὸν Θεὸν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ σήμερον καὶ ἵστατε ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ ἐν μέσῳ υἱῶν ἀνθρώπων; 13 καὶ νῦν Κύριον παντοκράτορα ἐξετάζετε καὶ οὐθὲν ἐπιγνώσεσθε ἕως τοῦ αἰῶνος, 14 ὅτι βάθος καρδίας ἀνθρώπου οὐχ εὑρήσετε καὶ λόγους τῆς διανοίας αὐτοῦ οὐ διαλήψεσθε καὶ πῶς τὸν Θεόν, ὃς ἐποίησε τὰ πάντα ταῦτα, ἐρευνήσετε καὶ τὸν νοῦν αὐτοῦ ἐπιγνώσεσθε καὶ τὸν λογισμὸν αὐτοῦ κατανοήσετε; μηδαμῶς, ἀδελφοί, μὴ παροργίζετε Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν 15 ὅτι ἐὰν μὴ βούληται ἐν ταῖς πέντε ἡμέραις βοηθῆσαι ἡμῖν, αὐτὸς ἔχει τὴν ἐξουσίαν ἐν αἷς θέλει σκεπάσαι ἡμέραιςκαὶ ὀλοθρεῦσαι ἡμᾶς πρὸ προσώπου τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. 16 ὑμεῖς δὲ μὴ ἐνεχυράζετε τὰς βουλὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ὅτι οὐχ ὡς ἄνθρωποςΘεὸς ἀπειληθῆναι, οὐδὲ ὡς υἱὸς ἀνθρώπου διαιτηθῆναι. 17 διόπερ ἀναμένοντες τὴν παρ᾿ αὐτοῦ σωτηρίαν ἐπικαλεσώμεθα αὐτὸν εἰς βοήθειαν ἡμῶν, καὶ εἰσακούσεται τῆς φωνῆς ἡμῶν, ἐὰν ᾖ αὐτῷ ἀρεστόν. 18 ὅτι οὐκ ἀνέστη ἐν ταῖς γενεαῖς ἡμῶν οὐδέ ἐστιν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ σήμερον οὔτε φυλὴ οὔτε πατριὰ οὔτε δῆμος οὔτε πόλις ἐξ ἡμῶν, οἳ προσκυνοῦσι θεοῖς χειροποιήτοις, καθάπερ ἐγένετο ἐν ταῖς πρότερον ἡμέραις 19 ὧν χάριν ἐδόθησαν εἰς ρομφαίαν καὶ εἰς διαρπαγὴν οἱ πατέρες ἡμῶν καὶ ἔπεσον πτῶμα μέγα ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. 20 ἡμεῖς δὲ ἕτερον θεὸν οὐκ ἐπέγνωμεν πλὴν αὐτοῦ ὅθεν ἐλπίζομεν ὅτι οὐχ ὑπερόψεται ἡμᾶς, οὐδ᾿ ἀπὸ τοῦ γένους ἡμῶν. 21 ὅτι ἐν τῷ ληφθῆναι ἡμᾶς οὕτως καθήσεται πᾶσα᾿Ιουδαία, καὶ προνομευθήσεται τὰ ἅγια ἡμῶν, καὶ ζητήσει τὴν βεβήλωσιν αὐτῶν ἐκ τοῦ αἵματος ἡμῶν 22 καὶ τὸν φόνον τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τῆς γῆς καὶ τὴν ἐρήμωσιν τῆς κληρονομίας ἡμῶν ἐπιστρέψει εἰς κεφαλὴν ἡμῶν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, οὗ ἐὰν δουλεύσωμεν ἐκεῖ, καὶ ἐσόμεθα εἰς πρόσκομμα καὶ εἰς ὄνειδος ἐναντίον τῶν κτωμένων ἡμᾶς. 23 ὅτι οὐ κατευθυνθήσεται ἡ δουλεία ἡμῶν εἰς χάριν, ἀλλ᾿ εἰς ἀτιμίαν θήσει αὐτὴν ΚύριοςΘεὸς ἡμῶν. 24 καὶ νῦν, ἀδελφοί, ἐπιδειξώμεθα τοῖς ἀδελφοῖς ἡμῶν, ὅτι ἐξ ἡμῶν κρέματαιψυχὴ αὐτῶν, καὶ τὰ ἅγια καὶοἶκος καὶ τὸ θυσιαστήριον ἐπιστήρικται ἐφ᾿ ἡμῖν. 25 παρὰ ταῦτα πάντα εὐχαριστήσωμεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν, ὃς πειράζει ἡμᾶς καθὰ καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν. 26 μνήσθητε ὅσα ἐποίησε μετὰ ῾Αβραὰμ καὶ ὅσα ἐπείρασε τὸν ᾿Ισαὰκ καὶ ὅσα ἐγένετο τῷ ᾿Ιακὼβ ἐν Μεσοποταμίᾳ τῆς Συρίας ποιμαίνοντι τὰ πρόβατα Λάβαν τοῦ ἀδελφοῦ τῆς μητρὸς αὐτοῦ. 27 ὅτι οὐ καθὼς ἐκείνους ἐπύρωσεν εἰς ἐτασμὸν τῆς καρδίας αὐτῶν, καὶ ἡμᾶς οὐκ ἐξεδίκησεν, ἀλλ᾿ εἰς νουθέτησιν μαστιγοῖ Κύριος τοὺς ἐγγίζοντας αὐτῷ. 28 καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Οζίας πάντα, ὅσα εἶπας, ἀγαθῇ καρδίᾳ ἐλάλησας, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιστήσεται τοῖς λόγοις σου 29 ὅτι οὐκ ἐν τῇ σήμερονσοφία σου πρόδηλός ἐστιν, ἀλλὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἡμερῶν σου ἔγνω πᾶςλαὸς τὴν σύνεσίν σου, καθότι ἀγαθόν ἐστι τὸ πλάσμα τῆς καρδίας σου. 30 ἀλλ᾿λαὸς ἐδίψησε σφόδρα καὶ ἠνάγκασαν ποιῆσαι ἡμᾶς καθὰ ἐλαλήσαμεν αὐτοῖς καὶ ἐπαγαγεῖν ὅρκον ἐφ᾿ ἡμᾶς, ὃν οὐ παραβησόμεθα. 31 καὶ νῦν δεήθητι περὶ ἡμῶν, ὅτι γυνὴ εὐσεβὴς εἶ, καὶ ἀποστελεῖ Κύριος τὸν ὑετὸν εἰς πλήρωσιν τῶν λάκκων ἡμῶν, καὶ οὐκ ἐκλείψωμεν ἔτι. 32 καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ᾿Ιουδίθ ἀκούσατέ μου, καὶ ποιήσω πρᾶγμα, ὃ ἀφίξεται εἰς γενεὰς γενεῶν υἱοῖς τοῦ γένους ἡμῶν. 33 ὑμεῖς στήσεσθε ἐπὶ τῆς πύλης τὴν νύκτα ταύτην, καὶ ἐξελεύσομαι ἐγὼ μετὰ τῆς ἅβρας μου, καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις, μεθ᾿ ἃς εἴπατε παραδώσειν τὴν πόλιν τοῖς ἐχθροῖς ἡμῶν, ἐπισκέψεται Κύριος τὸν ᾿Ισραὴλ ἐν χειρί μου 34 ὑμεῖς δὲ οὐκ ἐξερευνήσετε τὴν πρᾶξίν μου, οὐ γὰρ ἐρῶ ὑμῖν, ἕως τοῦ τελεσθῆναι ἃ ἐγὼ ποιῶ. 35 καὶ εἶπεν ᾿Οζίας καὶ οἱ ἄρχοντες πρὸς αὐτήν πορεύου εἰς εἰρήνην, καὶ ΚύριοςΘεὸς ἔμπροσθέν σου εἰς ἐκδίκησιν τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. 36 καὶ ἀποστρέψαντες ἐκ τῆς σκηνῆς ἐπορεύθησαν ἐπὶ τὰς διατάξεις αὐτῶν.

 

1 E naqueles dias, ouviu Judite, filha de Merari, filho de Ox, filho de José, filho de Oziel, filho de Elquias, filho de Elias, filho de Helquias, filho de Eliabe, filho de Natanael, filho de Salamiel, filho de Sarasadai, filho de Israel. 2 E seu marido, Manassés, era de seu próprio clã e família; ele morrera nos dias da colheita da cevada. 3 Pois, enquanto vigiava os que amarravam os feixes no campo, o calor forte atingiu-lhe a cabeça; ele caiu em sua cama e morreu em sua cidade, Bait-Ulua. Enterraram-no com seus pais no campo entre Dotã e Balamon. 4 Judite vivia em sua casa como viúva havia três anos e quatro meses. 5 Ela fizera para si uma tenda sobre o terraço de sua casa, colocava sobre seus lombos saco e usava suas vestes de viuvez. 6 Jejuava todos os dias de sua viuvez, exceto nas vésperas dos shabbatot, nos shabbatot, nas vésperas de lua nova, nas luas novas e nas festas e solenidades da casa de Israel. 7 Era de bela aparência e muito formosa à vista. Seu marido, Manassés, deixara-lhe ouro, prata, servos, servas, gados e terras, e ela administrava tudo. 8 E não havia quem dissesse dela uma palavra má, pois ela temia muito a Deus. 9 E ouviu as palavras amargas que o povo, desfalecido pela falta de água, dirigira ao governador, e Judite ouviu todas as palavras que Ozias lhes dissera e como jurara entregar a cidade aos assírios após cinco dias, 10 e enviou sua serva, que administrava todos os seus bens, para chamar Ozias, Habris e Harmis, os anciãos da sua cidade. 11 Eles vieram a ela, e ela lhes disse: "Ouvi-me, chefes dos habitantes de Bait-Ulua! Pois não é reta a vossa palavra que falastes diante do povo neste dia, confirmando o juramento que falastes entre Deus e vós que entregareis a cidade aos nossos inimigos, se o Senhor não vos socorrer nestes dias. 12 E agora quem sois vós para tentar a Deus no dia de hoje e vos colocardes acima de Deus entre os filhos dos homens? 13 E agora vós estais pondo à prova o Senhor Todo-Poderoso, mas nunca compreendereis coisa alguma! 14 Pois se não podeis sondar as profundezas do coração humano, nem entender os pensamentos da sua mente, como podereis examinar a Deus, que fez todas estas coisas, conhecer a Sua mente ou compreender o Seu desígnio? De maneira nenhuma, irmãos, não provoqueis a ira do Senhor nosso Deus! 15 Pois, se Ele não quiser nos ajudar nestes cinco dias, Ele tem o poder de proteger nos dias que quiser, ou de nos destruir diante dos nossos inimigos. 16 Mas não exijais vós garantias para os desígnios do Senhor nosso Deus; pois Deus não é como o homem, a quem se possa ameaçar, nem como o filho do homem, a quem se possa suplicar. 17 Portanto, enquanto esperamos a salvação que dele vem, invoquemo-Lo em nosso auxílio, e Ele ouvirá a nossa voz, se lhe aprouver. 18 Pois não levantou em nossas gerações, nem hoje, clã ou família ou povo ou cidade entre nós que se prostrem a deuses feitos por mãos, como acontecia nos dias antigos. 19 De modo que nossos pais foram entregues à espada e ao saque, e sofreram uma grande queda diante de nossos inimigos. 20 Nós, porém, não conhecemos outro Deus além dele; por isso, esperamos que não nos despreze, nem à nossa linhagem. 21 Se formos tomados, toda a Judeia será subjugada, nosso santuário será saqueado, e exigirá de nosso sangue a conta da profanação deles. 22 O assassinato de nossos irmãos, o cativeiro da terra e a desolação da nossa herança, Ele fará recair sobre nossas cabeças entre as nações onde formos escravos; e seremos motivo de tropeço e objeto de escárnio diante daqueles que nos possuírem. 23 Pois a nossa servidão não será encaminhada para a graça, mas o Senhor nosso Deus a transformará em desonra. 24 E agora, irmãos, mostremos aos nossos irmãos que a vida deles depende de nós, e que o santuário, o Templo e o altar repousam sobre nós. 25 Além de tudo isso, demos graças ao Senhor nosso Deus, que nos põe à prova, assim como fez com nossos pais. 26 Lembrai-vos do que fez com Abraão, de como provou Isaque e do que aconteceu com Jacó na Mesopotâmia da Síria, enquanto pastoreava as ovelhas de Labão, irmão de sua mãe. 27 Pois não nos castigou agora pelo fogo para sondar os corações deles e os nossos, como fez com eles; mas o Senhor açoita aqueles que dele se aproximam, para os advertir." 28 E disse a ela Ozias: "Tudo o que disseste, falaste com bom coração, e ninguém pode se opor às tuas palavras. 29 Pois não é de hoje que a tua sabedoria é manifesta, mas desde o princípio dos teus dias todo o povo conhece a tua inteligência e o bom caráter do teu coração. 30 Mas o povo estava com muita sede e nos obrigou a fazer como falamos a eles, sob juramento que não podemos quebrar. 31 E agora, ora por nós, pois és uma mulher piedosa, para que o Senhor envie chuva para encher nossas cisternas e não desperdicemos mais." 32 Judite disse-lhes: "Ouvi-me! Vou realizar um feito que será lembrado de geração em geração pelos filhos da nossa raça. 33 Estai vós à porta da cidade esta noite; eu sairei com minha serva e, dentro dos dias em que dissestes entregar a cidade aos nossos inimigos, o Senhor visitará Israel por minha mão. 34 Mas vós não tenteis investigar o que vou fazer, pois não vos direi nada até que eu tenha cumprido o que pretendo." 35 Ozias e os chefes disseram-lhe: "Vai em paz, e que o Senhor Deus vá à tua frente para se vingar de nossos inimigos." 36 E, saindo da tenda, voltaram para os seus postos.
 

REFERÊNCIAS CRUZADAS


8.1 Nm 1.23; Jt 9.2. 8.2 Ru 2.23. 8.3 2Rs 4.18-20. 8.4 Lc 2.36-37. 8.5 2Sm 11.2; Est 4.1; Dn 9.3. 8.6 Lv 23.1-44; Nm 10.10; Lm 2.6. 8.7 Gn 24.16; Gn 29.17; 1Sm 25.3; Est 2.7. 8.8 Jó 1.1; Lc 1.6. 8.9 Jt 7.30-31. 8.11 Êx 17.2; Sl 78.18, 41. 8.12 Dt 6.16; Mt 4.7; 1Co 10.9. 8.13 Is 40.13-14; Rm 11.33-34; 1Co 2.11, 16. 8.14 Jó 11.7; Sl 139.1-6; Pv 20.27. 8.16 Nm 23.19; 1Sm 15.29; Tg 1.13. 8.17 Sl 18.6; Sl 34.15, 17. 8.18 Dt 4.28; Js 24.14; Sl 115.4-8. 8.20 Sl 20.7; Sl 33.12. 8.24 1Mc 3.58-59. 8.25 Gn 22.1; Tg 1.2-4. 8.26 Gn 26.1-5; Gn 29.1–31.55. 8.27 Pv 3.11-12; Hb 12.6; Ap 3.19. 8.31 1Sm 12.23. 8.32 Jz 4.9; Jt 13.18. 8.33 Rt 1.6; Lc 1.68.

Ἰουδὶθ - 09

᾿Ιουδίθ δὲ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον καὶ ἐπέθετο σποδὸν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ ἐγύμνωσεν ὃν ἐνεδιδύσκετο σάκκον, καὶ ἦν ἄρτι προσφερόμενον ἐν ῾Ιερουσαλὴμ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ τὸ θυμίαμα τῆς ἑσπέρας ἐκείνης, καὶ ἐβόησε φωνῇ μεγάλῃ ᾿Ιουδὶθ πρὸς Κύριον καὶ εἶπε 2 ΚύριεΘεὸς τοῦ πατρός μου Συμεών, ᾧ ἔδωκας ἐν χειρὶ ρομφαίαν εἰς ἐκδίκησιν ἀλλογενῶν, οἳ ἔλυσαν μήτραν παρθένου εἰς μίασμα καὶ ἐγύμνωσαν μηρὸν εἰς αἰσχύνην καὶ ἐβεβήλωσαν μήτραν εἰς ὄνειδος εἶπας γάρ, οὐχ οὕτως ἔσται καὶ ἐποίησαν 3 ἀνθ᾿ ὧν ἔδωκας ἄρχοντας αὐτῶν εἰς φόνον καὶ τὴν στρωμνὴν αὐτῶν, ἣ ᾐδέσατο τὴν ἀπάτην αὐτῶν, εἰς αἷμα, καὶ ἐπάταξας δούλους ἐπὶ δυνάσταις καὶ δυνάστας ἐπὶ θρόνους αὐτῶν. 4 καὶ ἔδωκας γυναῖκας αὐτῶν εἰς προνομὴν καὶ θυγατέρας εἰς αἰχμαλωσίαν καὶ πάντα τὰ σκῦλα εἰς διαίρεσιν υἱῶν ἠγαπημένων ὑπὸ σοῦ, οἳ καὶ ἐζήλωσαν τὸν ζῆλόν σου καὶ ἐβδελύξαντο μίασμα αἵματος αὐτῶν καὶ ἐπεκαλέσαντό σε εἰς βοηθόν. ὁ ΘεὸςΘεὸς ὁ ἐμός, καὶ εἰσάκουσον ἐμοῦ τῆς χήρας 5 σὺ γὰρ ἐποίησας τὰ πρότερα ἐκείνων καὶ ἐκεῖνα καὶ τὰ μετέπειτα καὶ τὰ νῦν καὶ τὰ ἐπερχόμενα διενοήθης, καὶ ἐγενήθησαν ἃ ἐνενοήθης, 6 καὶ παρέστησανἐβουλεύσω καὶ εἶπαν ἰδοὺ πάρεσμεν πᾶσαι γὰρ αἱ ὁδοί σου ἕτοιμοι, καὶκρίσις σου ἐν προγνώσει 7 ἰδοὺ γὰρ ᾿Ασσύριοι ἐπληθύνθησαν ἐν δυνάμει αὐτῶν, ὑψώθησαν ἐφ᾿ ἵππῳ καὶ ἀναβάτῃ ἐγαυρίασαν ἐν βραχίονι πεζῶν, ἤλπισαν ἐν ἀσπίδι καὶ ἐν γαισῷ καὶ τόξῳ καὶ σφενδόνῃ καὶ οὐκ ἔγνωσαν ὅτι σὺ εἶ Κύριος συντρίβων πολέμους. 8 Κύριος ὄνομά σοι σὺ ράξον αὐτῶν τὴν ἰσχὺν ἐν δυνάμει σου καὶ κάταξον τὸ κράτος αὐτῶν ἐν τῷ θυμῷ σου ἐβουλεύσαντο γὰρ βεβηλῶσαι τὰ ἅγιά σου, μιᾶναι τὸ σκήνωμα τῆς καταπαύσεως τοῦ ὀνόματος τῆς δόξης σου καὶ καταβαλεῖν σιδήρῳ κέρας θυσιαστηρίου σου. 9 βλέψον εἰς ὑπερηφανίαν αὐτῶν, ἀπόστειλον τὴν ὀργήν σου εἰς κεφαλὰς αὐτῶν, δὸς ἐν χειρί μου τῆς χήρας ὃ διενοήθην κράτος. 10 πάταξον δοῦλον ἐκ χειλέων ἀπάτης μου ἐπ᾿ ἄρχοντι καὶ ἄρχοντα ἐπὶ θεράποντι αὐτοῦ, θραῦσον αὐτῶν τὸ ἀνάστημα ἐν χειρὶ θηλείας 11 οὐ γὰρ ἐν πλήθει τὸ κράτος σου, οὐδὲ ἡ δυναστεία σου ἐν ἰσχύουσιν, ἀλλὰ ταπεινῶν εἶ Θεός, ἐλαττόνων εἶ βοηθός, ἀντιλήπτωρ ἀσθενούντων, ἀπεγνωσμένων σκεπαστής, ἀπηλπισμένων σωτήρ. 12 ναὶ ναὶ ὁ Θεὸς τοῦ πατρός μου καὶ Θεὸς κληρονομίας ᾿Ισραήλ, δέσποτα τῶν οὐρανῶν καὶ τῆς γῆς, κτίστα τῶν ὑδάτων, βασιλεῦ πάσης κτίσεώς σου, σὺ εἰσάκουσον τῆς δεήσεώς μου 13 καὶ δὸς λόγον μου καὶ ἀπάτην εἰς τραῦμα καὶ μώλωπα αὐτῶν, οἳ κατὰ τῆς διαθήκης σου καὶ οἴκου ἡγιασμένου σου καὶ κορυφῆς Σιὼν καὶ οἴκου κατασχέσεως υἱῶν σου ἐβουλεύσαντο σκληρά. 14 καὶ ποίησον ἐπὶ πᾶν τὸ ἔθνος σου, καὶ πάσης φυλῆς ἐπίγνωσιν τοῦ εἰδῆσαι ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεὸς πάσης δυνάμεως καὶ κράτους, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος ὑπερασπίζων τοῦ γένους ᾿Ισραήλ, εἰ μὴ σύ.

 

1 Judite prostrou-se sobre o rosto, espalhou cinzas sobre a cabeça e despiu o saco que trazia por baixo. Naquele exato momento, oferecia-se em Jerusalém, no Templo de Deus, o incenso da tarde. E Judite clamou ao Senhor em alta voz, e disse: 2 "Ó Senhor, Deus de meu pai Simeão, a cuja mão entregaste a espada para se vingar dos estrangeiros que desonraram o ventre de uma virgem para a manchar, que desnudaram a sua coxa para a vergonha e profanaram o seu ventre para ultraje. Pois disseste: 'Isso não se fará!', mas eles o fizeram. 3 Por isso, entregaste os seus chefes à morte e o seu leito – que se envergonhou do seu próprio engano – ao sangue; feriste os servos junto com os seus senhores, e os senhores sobre os seus tronos. 4 Entregaste as suas mulheres como despojo, e as filhas ao cativeiro e todos os bens para serem divididos entre os teus filhos amados, que arderam de zelo por Ti, abominaram a mancha do seu sangue e Te invocaram como auxílio. Ó Deus, meu Deus, ouve-me a mim, uma viúva! 5 Pois tu fizeste as coisas do passado, as de agora e as que virão depois; planejaste o presente e o futuro, e o que pensaste aconteceu. 6 As coisas que decidiste apresentaram-se e disseram: 'Eis-nos aqui!'. Pois todos os Teus caminhos estão preparados e o Teu julgamento se baseia na presciência. 7 Vê como os assírios multiplicaram o seu exército, orgulham-se de seus cavalos e cavaleiros, vangloriam-se da força da infantaria; confiam em escudos, em lança, em arco e funda. Eles não sabem que Tu és o Senhor que esmaga as guerras. 8 Senhor é o Teu nome! Quebra a força deles com o Teu poder e abate a sua força com o Teu furor, pois planejaram profanar o Teu santuário, manchar a tenda onde repousa o Teu nome glorioso e derrubar com o ferro o chifre do Teu altar. 9 Olha para a soberba deles, envia a Tua ira sobre as suas cabeças; dá à minha mão de viúva a força para o que planejei. 10 Fere o escravo junto com o líder, e o líder junto com o seu servo, pelo engano dos meus lábios; quebra a altivez deles pela mão de uma mulher! 11 Pois o Teu poder não está na multidão, nem a Tua força nos poderosos; mas Tu és o Deus dos humildes, o socorro dos oprimidos, o amparo dos fracos, o protetor dos abandonados e o salvador dos desesperados. 12 Sim, sim, Deus de meu pai e Deus da herança de Israel, soberano dos céus e da terra, Criador das águas, Rei de toda a Tua criação: ouve a minha súplica! 13 Dá-me uma palavra enganadora para ferir e golpear aqueles que planejaram coisas terríveis contra o teu pacto, contra a tua casa sagrada, contra o monte Sião e contra a casa que é possessão de Teus filhos. 14 Faz com que toda a Tua nação e cada tribo reconheçam que Tu és o Deus de todo poder e força, e que não há outro protetor para a linhagem de Israel, senão Tu!"
 

REFERÊNCIAS CRUZADAS
 

9.1 Êx 30.7-8; Sl 141.2; Dn 9.21. 9.2 Gn 34.2-31. 9.3 Gn 34.25-26; Ez 23.10, 29. 9.5 Is 44.7; Is 46.10; At 15.18. 9.6 Jó 38.35; Sl 33.9-11; Is 40.26. 9.7 Êx 15.3; Sl 20.7; Sl 33.16-17; Is 31.1. 9.8 Sl 74.7; Sl 79.1; Ez 24.21. 9.9 Sl 59.13; Sl 83.13-18. 9.10 Jz 4.9, 21; Jz 5.24-27; Jz 9.53-54. 9.11 1Sm 14.6; 2Cr 14.11; Sl 34.18; Sl 147.6; Is 57.15; Lc 1.51-52. 9.12 Gn 1.1; Sl 146.6; Ap 10.6. 9.13 Gn 27.35; Jz 3.15-23; Jt 10.12-13. 9.14 1Rs 8.60; Sl 83.18; Is 37.20; Ez 36.

Ἰουδὶθ - 10

καὶ ἐγένετο ὡς ἐπαύσατο βοῶσα πρὸς τὸν Θεὸν ᾿Ισραὴλ καὶ συνετέλεσε πάντα τὰ ρήματα ταῦτα, 2 καὶ ἀνέστη ἀπὸ τῆς πτώσεως καὶ ἐκάλεσε τὴν ἅβραν αὐτῆς καὶ κατέβη εἰς τὸν οἶκον, ἐν ᾧ διέτριβεν ἐν αὐτῷ ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν σαββάτων καὶ ἐν ταῖς ἑορταῖς αὐτῆς 3 καὶ περιείλατο τὸν σάκκον, ὃν ἐνεδεδύκει, καὶ ἐξεδύσατο τὰ ἱμάτια τῆς χηρεύσεως αὐτῆς καὶ περιεκλύσατο τὸ σῶμα ὕδατι καὶ ἐχρίσατο μύρῳ παχεῖ καὶ διέταξε τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς αὐτῆς καὶ ἐπέθετο μίτραν ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ ἐνεδύσατο τὰ ἱμάτια τῆς εὐφροσύνης αὐτῆς, ἐν οἷς ἐστολίζετο ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς ζωῆς τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς Μανασσῆ, 4 καὶ ἔλαβε σανδάλια εἰς τοὺς πόδας αὐτῆς καὶ περιέθετο τοὺς χλιδῶνας καὶ τὰ ψέλλια καὶ τοὺς δακτυλίους καὶ τὰ ἐνώτια καὶ πάντα τὸν κόσμον αὐτῆς καὶ ἐκαλλωπίσατο σφόδρα εἰς ἀπάτησιν ὀφθαλμῶν ἀνδρῶν, ὅσοι ἂν ἴδωσιν αὐτήν. 5 καὶ ἔδωκε τῇ ἅβραι αὐτῆς ἀσκοπυτίνην οἴνου καὶ καψάκην ἐλαίου καὶ πήραν ἐπλήρωσεν ἀλφίτων καὶ παλάθης καὶ ἄρτων καθαρῶν καὶ περιεδίπλωσε πάντα τὰ ἀγγεῖα αὐτῆς καὶ ἐπέθηκεν ἐπ᾿ αὐτῇ. 6 καὶ ἐξήλθοσαν ἐπὶ τὴν πύλην τῆς πόλεως Βαιτυλούα καὶ εὕροσαν ἐφεστῶτας ἐπ᾿ αὐτῆς ᾿Οζίαν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως Χαβρὶν καὶ Χαρμίν. 7 ὡς δὲ εἶδον αὐτὴν καὶ ἦν ἠλλοιωμένον τὸ πρόσωπον αὐτῆς καὶ τὴν στολὴν μεταβεβληκυῖαν αὐτῆς, καὶ ἐθαύμασαν ἐπὶ τῷ κάλλει αὐτῆς ἐπὶ πολὺ σφόδρα καὶ εἶπαν αὐτῇ 8 ὁ ΘεὸςΘεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν δῴη σε εἰς χάριν καὶ τελειώσαι τὰ ἐπιτηδεύματά σου εἰς γαυρίαμα υἱῶν ᾿Ισραὴλ καὶ ὕψωμα ῾Ιερουσαλήμ. 9 καὶ προσεκύνησε τῷ Θεῷ καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς ἐπιτάξατε ἀνοῖξαί μοι τὴν πύλην τῆς πόλεως, καὶ ἐξελεύσομαι εἰς τελείωσιν τῶν λόγων, ὧν ἐλαλήσατε μετ᾿ ἐμοῦ καὶ συνέταξαν τοῖς νεανίσκοις ἀνοῖξαι αὐτῇ καθότι ἐλάλησε. 10 καὶ ἐποίησαν οὕτως. καὶ ἐξῆλθεν ᾿Ιουδίθ, αὐτὴ καὶπαιδίσκη αὐτῆς μετ᾿ αὐτῆς ἀπεσκόπευον δὲ αὐτὴν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως ἕως οὗ κατέβη τὸ ὄρος, ἕως διῆλθε τὸν αὐλῶνα καὶ οὐκέτι ἐθεώρουν αὐτήν. 11 καὶ ἐπορεύοντο ἐν τῷ αὐλῶνι εἰς εὐθεῖαν, καὶ συνήντησεν αὐτῇ προφυλακὴ τῶν ᾿Ασσυρίων. 12 καὶ συνέλαβον αὐτὴν καὶ ἐπηρώτησαν τίνων εἶ καὶ πόθεν ἔρχῃ καὶ ποῦ πορεύῃ; καὶ εἶπε θυγάτηρ εἰμὶ τῶν ῾Εβραίων καὶ ἀποδιδράσκω ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, ὅτι μέλλουσι δίδοσθαι ὑμῖν εἰς κατάβρωμα 13 κἀγὼ ἔρχομαι εἰς τὸ πρόσωπον ᾿Ολοφέρνου ἀρχιστρατήγου δυνάμεως ὑμῶν τοῦ ἀναγγεῖλαι ρήματα ἀληθείας καὶ δείξω πρὸ προσώπου αὐτοῦ ὁδόν, καθ᾿ ἣν πορεύσεται καὶ κυριεύσει πάσης τῆς ὀρεινῆς, καὶ οὐ διαφωνήσει τῶν ἀνδρῶν αὐτοῦ σάρξ μία οὐδὲ πνεῦμα ζωῆς. 14 ὡς δὲ ἤκουσαν οἱ ἄνδρες τὰ ρήματα αὐτῆς καὶ κατενόησαν τὸ πρόσωπον αὐτῆς καὶ ἦν ἐναντίον αὐτῶν θαυμάσιον τῷ κάλλει σφόδρα καὶ εἶπαν πρὸς αὐτήν 15 σέσωκας τὴν ψυχήν σου σπεύσασα καταβῆναι εἰς πρόσωπον τοῦ κυρίου ἡμῶν καὶ νῦν πρόσελθε ἐπὶ τὴν σκηνὴν αὐτοῦ, καὶ ἀφ᾿ ἡμῶν προπέμψουσί σε, ἕως παραδώσουσί σε εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ 16 ἐὰν δὲ στῇς ἐναντίον αὐτοῦ, μὴ φοβηθῇς τῇ καρδίᾳ σου, ἀλλὰ ἀνάγγειλον κατὰ τὰ ρήματά σου, καὶ εὖ σε ποιήσει. 17 καὶ ἐπέλεξαν ἐξ αὐτῶν ἄνδρας ἑκατὸν καὶ παρέζευξαν αὐτῇ καὶ τῇ ἅβραι αὐτῆς, καὶ ἤγαγον αὐτὰς ἐπὶ τὴν σκηνὴν ᾿Ολοφέρνου. 18 καὶ ἐγένετο συνδρομὴ πάσῃ τῇ παρεμβολῇ, διεβοήθη γὰρ εἰς τὰ σκηνώματα ἡ παρουσία αὐτῆς καὶ ἐλθόντες ἐκύκλουν αὐτὴν ὡς εἱστήκει ἔξω τῆς σκηνῆς ᾿Ολοφέρνου, ἕως προσήγγειλαν αὐτῷ περὶ αὐτῆς. 19 καὶ ἐθαύμαζον ἐπὶ τῷ κάλλει αὐτῆς καὶ ἐθαύμαζον τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ ἀπ᾿ αὐτῆς, καὶ εἶπεν ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ τίς καταφρονήσει τοῦ λαοῦ τούτου, ὃς ἔχει ἐν ἑαυτῷ γυναῖκας τοιαύτας; ὅτι οὐ καλόν ἐστιν ὑπολείπεσθαι ἐξ αὐτῶν ἄνδρα ἕνα, οἳ ἀφεθέντες δυνήσονται κατασοφίσασθαι πᾶσαν τὴν γῆν. 20 καὶ ἐξῆλθον οἱ παρακαθεύδοντες ᾿Ολοφέρνῃ καὶ πάντες οἱ θεράποντες αὐτοῦ καὶ εἰσήγαγον αὐτὴν εἰς τὴν σκηνήν. 21 καὶ ἦν ᾿Ολοφέρνης ἀναπαυόμενος ἐπὶ τῆς κλίνης αὐτοῦ ἐν τῷ κωνωπείῳ, ὃ ἦν ἐκ πορφύρας καὶ χρυσίου καὶ σμαράγδου καὶ λίθων πολυτελῶν καθυφασμένων. 22 καὶ ἀνήγγειλαν αὐτῷ περὶ αὐτῆς, καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὸ προσκήνιον, καὶ λαμπάδες ἀργυραῖ προάγουσαι αὐτοῦ. 23 ὡς δὲ ἦλθε κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ ᾿Ιουδὶθ καὶ τῶν θεραπόντων αὐτοῦ, ἐθαύμασαν πάντες ἐπὶ τῷ κάλλει τοῦ προσώπου αὐτῆς καὶ πεσοῦσα ἐπὶ πρόσωπον προσεκύνησεν αὐτῷ, καὶ ἤγειραν αὐτὴν οἱ δοῦλοι αὐτοῦ.

 

1 E assim que terminou de clamar ao Deus de Israel e concluiu todas estas palavras, 2 levantou-se de onde estava prostrada, chamou sua serva e desceu à casa onde costumava passar os dias de shabbatot e em suas festas. 3 E retirou o saco que vestia, despiu as suas roupas de viuvez, lavou o corpo com água e ungiu-se com perfumes preciosos. Penteou os cabelos de sua cabeça, colocou um véu sobre si e vestiu as suas roupas de festa que usava quando seu marido, Manassés, ainda era vivo. 4 E calçou as sandálias em seus pés, colocou colares, braceletes, anéis, brincos e todas as suas joias. Adornou-se com todo o esmero para seduzir os olhos de todos os homens que a vissem. 5 Entregou à sua serva um odre de vinho, uma vasilha de azeite, uma bolsa cheia de farinha de cevada, figos secos e pães puros. Embrulhou todos os seus mantimentos e os entregou a ela. 6 Dirigiram-se à porta da cidade de Bait-Ulua e encontraram ali Ozias e os anciãos da cidade, Habris e Harmis. 7 Quando eles a viram, com o seu rosto transformado e a sua roupa mudada, ficaram maravilhados com a sua extraordinária beleza e disseram-lhe: 8 "Que o Deus de nossos pais te conceda graça e realize os teus planos, para a glória dos filhos de Israel e exaltação de Jerusalém!" 9 Ela se prostrou a Deus e disse-lhes: "Ordenai que me abram a porta da cidade, e eu sairei para realizar as palavras que falastes comigo." Eles ordenaram aos jovens que abrissem a ela, como falara. 10 Assim o fizeram. E Judite saiu com sua serva; e os homens da cidade a observaram enquanto ela descia o monte, até que atravessou o vale e eles a perderam de vista. 11 Enquanto seguiam pelo vale, uma patrulha dos assírios a encontrou. 12 Prenderam-na e perguntaram: "De onde vens? Quem és e para onde vais?" Ela respondeu: "Sou filha dos hebreus e estou fugindo deles, porque estão prestes a ser entregues a vós para serem devorados. 13 E eu vou me apresentar a Holofernes, o general do vosso exército, para lhe dar informações verdadeiras. E mostrarei a ele um caminho pelo qual poderá passar para conquistar toda a região montanhosa, sem que se perca dos homens uma única pessoa ou uma única alma." 14 Ao ouvirem os homens as suas palavras e olharem para o seu rosto – que lhes parecia de uma beleza estonteante – e disseram a ela: 15 "Salvaste a tua vida apressando-te em descer para a presença do nosso senhor. E agora vai à tenda dele; alguns de nós te acompanharão até te entregarem em suas mãos. 16 Quando estiveres diante dele, não tenhas medo em teu coração; antes relata o que disseste, e ele te tratará bem." 17 E escolheram cem homens deles para acompanhá-la e à sua serva, e as levaram à tenda de Holofernes. 18 E houve um grande alvoroço em todo o acampamento, pois veio a notícia de sua chegada às tendas. E cercaram-na conforme ela esperava do lado de fora da tenda de Holofernes, enquanto lhe anunciavam a respeito dela. 19 E maravilhavam-se com sua beleza e, por causa dela, passavam a admirar os filhos de Israel, e cada um disse ao seu próximo: "Quem poderá desprezar um povo que tem mulheres como esta? Pois não seria prudente deixar sobrar um homem sequer entre eles, pois, se fossem poupados, seriam capazes de enganar o mundo inteiro!" 20 E saíram então os guardas de Holofernes e todos os seus oficiais e a introduziram na tenda. 21 E Holofernes estava descansando em sua cama, sob um dossel de púrpura, ouro, esmeraldas e pedras preciosas encrustadas. 22 Quando lhe anunciaram a presença dela, ele saiu para a parte externa da tenda, precedido por lâmpadas de prata. 23 Assim que Judite se apresentou diante dele e de seus oficiais, todos ficaram atônitos com a beleza do seu rosto. Ela prostrou-se a ele caída sobre seu rosto, mas os servos dele a levantaram.
 

REFERÊNCIAS CRUZADAS


10.2: Jt 8.5. 10.3: Is 61.3; Est 2.12; Est 5.1; Sl 104.15. 10.4: Is 3.18-23; Ez 16.11-12. 10.5: Dn 1.8; Tb 1.10-11; Jt 12.1-2. 10.8: Nm 6.24-26; Sl 20.4; Sl 121.8. 10.12: 1Sm 21.13-15; Jz 4.18. 10.13: Pv 29.5. 10.19: Nm 22.3-5. 10.21: Est 1.6; Ct 3.10. 10.23: Gn 12.11, 14; Gn 29.17.

Ἰουδὶθ - 11

καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Ολοφέρνης θάρσησον, γύναι, μὴ φοβηθῇς τῇ καρδίᾳ σου, ὅτι ἐγὼ οὐκ ἐκάκωσα ἄνθρωπον, ὅστις ᾑρέτικε δουλεύειν βασιλεῖ Ναβουχοδονόσορ πάσης τῆς γῆς. 2 καὶ νῦνλαός σου ὁ κατοικῶν τὴν ὀρεινήν, εἰ μὴ ἐφαύλισάν με, οὐκ ἂν ᾖρα τὸ δόρυ μου ἐπ᾿ αὐτούς, ἀλλ᾿ αὐτοὶ ἑαυτοῖς ἐποίησαν ταῦτα. 3 καὶ νῦν λέγε μοι τίνος ἕνεκεν ἀπέδρας ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἦλθες πρὸς ἡμᾶς; ἥκεις γὰρ εἰς σωτηρίαν θάρσει, ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ ζήσῃ καὶ εἰς τὸ λοιπόν 4 οὐ γάρ ἐστιν ὃς ἀδικήσει σε, ἀλλ᾿ εὖ σε ποιήσει καθὰ γίνεται τοῖς δούλοις τοῦ κυρίου μου βασιλέως Ναβουχοδονόσορ. 5 καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ᾿Ιουδίθ δέξαι τὰ ρήματα τῆς δούλης σου, καὶ λαλησάτωπαιδίσκη σου κατὰ πρόσωπόν σου, καὶ οὐκ ἀναγγελῶ ψεῦδος τῷ κυρίῳ μου ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ. 6 καὶ ἐὰν κατακολουθήσῃς τοῖς λόγοις τῆς παιδίσκης σου, τελείως πρᾶγμα ποιήσει μετὰ σοῦ ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἀποπεσεῖται ὁ κύριός μου τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτοῦ 7 ζῇ γὰρ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ πάσης τῆς γῆς καὶ ζῇ τὸ κράτος αὐτοῦ, ὃς ἀπέστειλέ σε εἰς κατόρθωσιν πάσης ψυχῆς, ὅτι οὐ μόνον ἄνθρωποι διὰ σὲ δουλεύουσιν αὐτῷ, ἀλλὰ καὶ τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ καὶ τὰ κτήνη καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ διὰ τῆς ἰσχύος σου ζήσονται ἐπὶ Ναβουχοδονόσορ καὶ πάντα τὸν οἶκον αὐτοῦ 8 ἠκούσαμεν γὰρ τὴν σοφίαν σου καὶ τὰ πανουργεύματα τῆς ψυχῆς σου, καὶ ἀνηγγέλη πάσῃ τῇ γῇ ὅτι σὺ μόνος ἀγαθὸς ἐν πάσῃ βασιλείᾳ καὶ δυνατὸς ἐν ἐπιστήμῃ καὶ θαυμαστὸς ἐν στρατεύμασι πολέμου. 9 καὶ νῦνλόγος, ὃν ἐλάλησεν ᾿Αχιὼρ ἐν τῇ συνεδρίᾳ σου, ἠκούσαμεν τὰ ρήματα αὐτοῦ, ὅτι περιεποιήσαντο αὐτὸν οἱ ἄνδρες Βαιτυλούα, καὶ ἀνήγγειλεν αὐτοῖς πάντα, ὅσα ἐξελάλησε παρὰ σοί. 10 διό, δέσποτα κύριε, μὴ παρέλθῃς τὸν λόγον αὐτοῦ, ἀλλὰ κατάθου αὐτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ σου, ὅτι ἀληθής ἐστιν οὐ γὰρ ἐκδικᾶται τὸ γένος ἡμῶν, οὐ κατισχύει ρομφαία ἐπ᾿ αὐτούς, ἐὰν μὴ ἁμάρτωσιν εἰς τὸν Θεὸν αὐτῶν. 11 καὶ νῦν, ἵνα μὴ γένηταικύριός μου ἔκβολος καὶ ἄπρακτος καὶ ἐπιπεσεῖται θάνατος ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν, καὶ κατελάβετο αὐτοὺς ἁμάρτημα, ἐν ᾧ παροργιοῦσι τὸν Θεὸν αὐτῶν, ὁπηνίκα ἂν ποιήσωσιν ἀτοπίαν 12 ἐπεὶ γὰρ ἐξέλιπεν αὐτοὺς τὰ βρώματα καὶ ἐσπανίσθη πᾶν ὕδωρ, ἐβουλεύσαντο ἐπιβαλεῖν τοῖς κτήνεσιν αὐτῶν καὶ πάντα, ὅσα διεστείλατο αὐτοῖς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς νόμοις αὐτοῦ μὴ φαγεῖν, διέγνωσαν δαπανῆσαι. 13 καὶ τὰς ἀπαρχὰς τοῦ σίτου καὶ τὰς δεκάτας τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου, ἃ διεφύλαξαν ἁγιάσαντες τοῖς ἱερεῦσι τοῖς παρεστηκόσιν ἐν ῾Ιερουσαλὴμ ἀπέναντι τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, κεκρίκασιν ἐξαναλῶσαι, ὧν οὐδὲ ταῖς χερσὶν καθῆκεν ἅψασθαι οὐδένα τῶν ἐκ τοῦ λαοῦ. 14 καὶ ἀπεστάλκασιν εἰς ῾Ιερουσαλήμ, ὅτι καὶ οἱ ἐκεῖ κατοικοῦντες ἐποίησαν ταῦτα, τοὺς μετακομίσαντας αὐτοῖς τὴν ἄφεσιν παρὰ τῆς γερουσίας. 15 καὶ ἔσται ὡς ἂν ἀναγγείλῃ αὐτοῖς καὶ ποιήσωσι, δοθήσονταί σοι εἰς ὄλεθρον ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ. 16 ὅθεν ἐγὼ ἡ δούλη σου ἐπιγνοῦσα ταῦτα πάντα ἀπέδρων ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, καὶ ἐπέστειλέ με ὁ Θεὸς ποιῆσαι μετὰ σοῦ πράγματα, ἐφ᾿ οἷς ἐκστήσεται πᾶσαγῆ, ὅσοι ἐὰν ἀκούσωσιν αὐτά. 17 ὅτιδούλη σου θεοσεβής ἐστι καὶ θεραπεύουσα νυκτὸς καὶ ἡμέρας τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ νῦν μενῶ παρὰ σοί, κύριέ μου, καὶ ἐξελεύσεταιδούλη σου κατὰ τὴν νύκτα εἰς τὴν φάραγγα καὶ προσεύξομαι πρὸς τὸν Θεόν, καὶ ἐρεῖ μοι πότε ἐποίησαν τὰ ἁμαρτήματα αὐτῶν. 18 καὶ ἐλθοῦσα προσανοίσω σοι, καὶ ἐξελεύσῃ σὺν πάσῃ τῇ δυνάμει σου, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιστήσεταί σοι ἐξ αὐτῶν. 19 καὶ ἄξω σε διὰ μέσου τῆς ᾿Ιουδαίας ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἀπέναντι ῾Ιερουσαλὴμ καὶ θήσω τὸν δίφρον σου ἐν μέσῳ αὐτῆς, καὶ ἄξεις αὐτοὺς ὡς πρόβατα, οἷς οὐκ ἔστι ποιμήν, καὶ οὐ γρύξει κύων τῇ γλώσσῃ αὐτοῦ ἀπέναντί σου, ὅτι ταῦτα ἐλαλήθη μοι κατὰ πρόγνωσίν μου καὶ ἀπηγγέλη μοι, καὶ ἀπεστάλην ἀναγγεῖλαί σοι. 20 καὶ ἤρεσαν οἱ λόγοι αὐτῆς ἐναντίον ᾿Ολοφέρνου καὶ ἐναντίον πάντων τῶν θεραπόντων αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ἐπὶ τῇ σοφίᾳ αὐτῆς καὶ εἶπαν 21 οὐκ ἔστι τοιαύτη γυνὴ ἀπ᾿ ἄκρου ἕως ἄκρου τῆς γῆς καλῷ προσώπῳ καὶ συνέσει λόγων. 22 καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Ολοφέρνης εὖ ἐποίησενΘεὸς ἀποστείλας σε ἔμπροσθεν τοῦ λαοῦ τοῦ γενηθῆναι ἐν χερσὶν ἡμῶν κράτος, ἐν δὲ τοῖς φαυλίσασι τὸν κύριόν μου ἀπώλειαν. 23 καὶ νῦν ἀστεία εἶ σὺ ἐν τῷ εἴδει σου καὶ ἀγαθὴ ἐν τοῖς λόγοις σου ὅτι ἐὰν ποιήσῃς καθὰ ἐλάλησας, ὁ Θεός σου ἔσται μου Θεός, καὶ σὺ ἐν οἴκῳ βασιλέως Ναβουχοδονόσορ καθήσῃ καὶ ἔσῃ ὀνομαστὴ παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν.

 

1 E Holofernes disse-lhe: "Tem confiança, mulher, não tenhas medo em teu coração, pois eu nunca fiz mal a ninguém que escolheu servir ao rei Nabucodonosor, senhor de toda a terra. 2 E agora, se o teu povo que habita nas montanhas não tivesse me desprezado, eu não teria levantado a minha lança contra eles; eles mesmos causaram isso a si próprios. 3 E agora diz-me: por que fugiste deles e vieste para nós? Pois vieste para salvação! Tem confiança, nesta noite viverás e de agora em diante também. 4 Ninguém te fará mal; mas te fará bem, como se faz com os servos do meu senhor, o rei Nabucodonosor." 5 Judite respondeu-lhe: "Aceita as palavras da tua serva e permite que a tua escrava fale em tua presença; não direi mentira ao meu senhor nesta noite. 6 Se seguires as palavras da tua serva, Deus levará a tua obra a pleno êxito, e o meu senhor não falhará em seus projetos. 7 Pela vida de Nabucodonosor, rei de toda a terra, e pelo seu poder, que te enviou para governar todo ser vivente! Pois, graças a ti, não só os homens o servem, mas também as feras do campo, o gado e as aves do céu viverão sob o teu poder, por Nabucodonosor, e de toda a sua casa. 8 Ouvimos falar da tua sabedoria e da astúcia da tua mente; é conhecido em toda a terra que tu és o único capaz em todo o reino, poderoso no conhecimento e admirável na estratégia militar. 9 E agora às palavras que Aĥior disse no teu conselho, ouvimos as suas palavras, pois os homens de Bait-Ulua o pouparam e ele lhes contou tudo o que dissera em tua presença. 10 Por isso, ó soberano senhor, não ignores as palavras dele, mas guarda-as no teu coração, pois são verdadeiras. Porque a nossa linhagem não é punida, nem a espada prevalece contra eles, a menos que pequem contra o seu Deus. 11 E agora, para que o meu senhor não falhe e saia de mãos vazias, a morte cairá sobre a face deles, pois um pecado os alcançou, com o qual irritarão o seu Deus assim que cometerem essa impiedade. 12 Como lhes faltaram os alimentos e toda a água se esgotou, decidiram abater o seu gado e comer tudo o que Deus, por Suas leis, lhes proibiu de comer. 13 E as primícias do trigo e os dízimos do vinho e do azeite decidiram até consumir, que são sagrados para os sacerdotes que servem em Jerusalém diante da face de nosso Deus; coisas que ninguém do povo pode sequer tocar com as mãos. 14 Enviaram mensageiros a Jerusalém para pedir autorização ao conselho dos anciãos, pois lá os habitantes fizeram o mesmo. 15 E, assim que receberem a resposta e o fizerem, serão entregues a ti para a destruição naquele mesmo dia. 16 Por isso eu, a tua serva, ao saber de tudo isso, fugi deles. E Deus me enviou para realizar contigo coisas que farão pasmar toda a terra, a quem quer que as ouça. 17 Pois a tua serva é piedosa e serve noite e dia ao Deus do céu. E agora ficarei contigo, ó meu senhor, mas cada noite sairei ao vale e orarei a Deus, eu tua serva, e Ele me dirá quando eles cometerem os seus pecados. 18 Então virei te avisar, e tu sairás com todo o teu exército, e ninguém deles poderá te resistir. 19 Eu te guiarei pelo meio da Judeia até chegarmos diante de Jerusalém, e colocarei o teu trono no centro dela. Tu os conduzirás como ovelhas que não têm pastor, e nem um cão latirá contra ti com sua língua. Porque isso me foi revelado de antemão, e fui enviada para te anunciar." 20 E as palavras dela agradaram a Holofernes e a todos os seus oficiais. E admiraram a sua sabedoria e disseram: 21 "Não existe outra mulher como esta de uma extremidade à outra da terra, tão bela no rosto e tão sábia nas palavras." 22 E Holofernes disse-lhe: "Deus agiu bem ao te enviar antes do teu povo, para dar a força às nossas mãos e a destruição àqueles que desprezaram o meu senhor. 23 E agora, tu és atraente em tua aparência e boa nas tuas palavras. Porque se fizeres como falaste, o teu Deus será o meu Deus, e tu habitarás na casa do rei Nabucodonosor e serás famosa em toda a terra."
 

REFERÊNCIAS CRUZADAS
 

11.1 Jt 6.2-9. 11.4 Et 5.2. 11.5 Pv 7.21; Pv 26.28. 11.6 1Sm 25.28; 2Sm 14.12. 11.7 Dn 2.37-38; Dn 4.22. 11.8 Jt 5.5-21. 11.10 Jt 5.20-21. 11.12 Lv 17.10-14; Dt 12.16, 23. 11.13 Êx 22.29-30; Lv 27.30; Dt 14.22-29. 11.14 2Cr 30.18-20. 11.17 Sl 55.17; Sl 119.147-148; Lc 2.37. 11.19 Êx 11.7; Sl 48.2; Is 56.10-11; Mt 5.35. 11.21 Gn 24.16; 1Sm 16.12; Et 2.7. 11.23 Gn 41.38-39; 1Sm 2.30; Dn 2.47.

Ἰουδὶθ - 12

καὶ ἐκέλευσεν εἰσαγαγεῖν αὐτὴν οὗ ἐτίθετο τὰ ἀργυρώματα αὐτοῦ καὶ συνέταξε καταστρῶσαι αὐτῇ ἀπὸ τῶν ὀψοποιημάτων αὐτοῦ καὶ τοῦ οἴνου αὐτοῦ πίνειν. 2 καὶ εἶπεν ᾿Ιουδίθ οὐ φάγομαι ἐξ αὐτῶν, ἵνα μὴ γένηται σκάνδαλον, ἀλλ᾿ ἐκ τῶν ἠκολουθηκότων μοι χορηγηθήσεται. 3 καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Ολοφέρνης ἐὰν δὲ ἐκλίπῃ τὰ ὄντα μετὰ σοῦ, πόθεν ἐξοίσομέν σοι δοῦναι ὅμοια αὐτοῖς; οὐ γάρ ἐστι μεθ᾿ ἡμῶν ἐκ τοῦ ἔθνους σου. 4 καὶ εἶπεν ᾿Ιουδὶθ πρὸς αὐτόν ζῇψυχή σου, κύριέ μου, ὅτι οὐ δαπανήσει ἡ δούλη σου τὰ ὄντα μετ᾿ ἐμοῦ, ἕως ἂν ποιήσῃ Κύριος ἐν χειρί μου ἃ ἐβουλεύσατο. 5 καὶ ἠγάγοσαν αὐτὴν οἱ θεράποντες ᾿Ολοφέρνου εἰς τὴν σκηνήν, καὶ ὕπνωσε μέχρι μεσούσης τῆς νυκτός καὶ ἀνέστη πρὸς τὴν ἑωθινὴν φυλακήν, 6 καὶ ἀπέστειλε πρὸς ᾿Ολοφέρνην λέγουσα ἐπιταξάτω δὴκύριός μου ἐᾶσαι τὴν δούλην σου ἐπὶ προσευχὴν ἐξελθεῖν. 7 καὶ προσέταξεν ᾿Ολοφέρνης τοῖς σωματοφύλαξι μὴ διακωλύειν αὐτήν. καὶ παρέμεινεν ἐν τῇ παρεμβολῇ ἡμέρας τρεῖς, καὶ ἐξεπορεύετο κατὰ νύκτα εἰς τὴν φάραγγα Βαιτυλούα καὶ ἐβαπτίζετο ἐν τῇ παρεμβολῇ ἐπὶ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος 8 καὶ ὡς ἀνέβη, ἐδέετο τοῦ Κυρίου Θεοῦ ᾿Ισραὴλ κατευθῦναι τὴν ὁδὸν αὐτῆς εἰς ἀνάστημα τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. 9 καὶ εἰσπορευομένη καθαρὰ παρέμενε τῇ σκηνῇ, μέχρις οὗ προσηνέγκατο τὴν τροφὴν αὐτῆς πρὸς ἑσπέραν. 10 καὶ ἐγένετο ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ τετάρτῃ, ἐποίησεν ᾿Ολοφέρνης πότον τοῖς δούλοις αὐτοῦ μόνοις καὶ οὐκ ἐκάλεσεν εἰς τὴν χρῆσιν οὐδένα τῶν πρὸς ταῖς χρείαις. 11 καὶ εἶπε Βαγώᾳ τῷ εὐνούχῳ, ὃς ἦν ἐφεστηκὼς ἐπὶ πάντων τῶν αὐτοῦ πεῖσον δὴ πορευθεὶς τὴν γυναῖκα τὴν ῾Εβραίαν ἥ ἐστι παρὰ σοί, τοῦ ἐλθεῖν πρὸς ἡμᾶς καὶ φαγεῖν καὶ πιεῖν μεθ᾿ ἡμῶν 12 ἰδοὺ γὰρ αἰσχρὸν τῷ προσώπῳ ἡμῶν, εἰ γυναῖκα τοιαύτην παρήσομεν οὐχ ὁμιλήσαντες αὐτῇ, ὅτι ἐὰν ταύτην μὴ ἐπισπασώμεθα, καταγελάσεται ἡμῶν. 13 καὶ ἐξῆλθε Βαγώας ἀπὸ προσώπου ᾿Ολοφέρνου καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτὴν καὶ εἶπε μὴ ὀκνησάτω δὴπαιδίσκηκαλὴ αὕτη ἐλθοῦσα πρὸς τὸν κύριόν μου δοξασθῆναι κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ πιεῖν μεθ᾿ ἡμῶν εἰς εὐφροσύνην οἶνον καὶ γενηθῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ ὡς θυγάτηρ μία τῶν υἱῶν ᾿Ασσούρ, αἳ παρεστήκασιν ἐν οἴκῳ Ναβουχοδονόσορ. 14 καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ᾿Ιουδίθ καὶ τίς εἰμι ἐγὼ ἀντεροῦσα τῷ κυρίῳ μου; ὅτι πᾶν, ὃ ἔσται ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ ἀρεστόν, σπεύσασα ποιήσω, καὶ ἔσται τοῦτο ἀγαλλίαμα ἕως ἡμέρας θανάτου μου. 15 καὶ διαναστᾶσα ἐκοσμήθη τῷ ἱματισμῷ καὶ παντὶ τῷ κόσμῳ τῷ γυναικείῳ, καὶ προσῆλθενδούλη αὐτῆς καὶ ἔστρωσεν αὐτῇ κατέναντι ᾿Ολοφέρνου χαμαὶ τὰ κώδια, ἃ ἔλαβε παρὰ Βαγώου εἰς τὴν καθημερινὴν δίαιταν αὐτῆς, εἰς τὸ ἐσθίειν κατακλινομένην ἐπ᾿ αὐτῶν. 16 καὶ εἰσελθοῦσα ἀνέπεσεν ᾿Ιουδίθ, καὶ ἐξέστηκαρδία ᾿Ολοφέρνου ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ ἐσαλεύθη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, καὶ ἦν κατεπίθυμος σφόδρα τοῦ συγγενέσθαι μετ᾿ αὐτῆς καὶ ἐτήρει καιρὸν τοῦ ἀπατῆσαι αὐτὴν ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας εἶδεν αὐτήν. 17 καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Ολοφέρνης πίε δὴ καὶ γενήθητι μεθ᾿ ἡμῶν εἰς εὐφροσύνην. 18 καὶ εἶπεν ᾿Ιουδίθ πίομαι δή, κύριε, ὅτι ἐμεγαλύνθη τὸ ζῆν μου ἐν ἐμοὶ σήμερον παρὰ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς γενέσεώς μου. 19 καὶ λαβοῦσα ἔφαγε καὶ ἔπιε κατέναντι αὐτοῦ ἃ ἡτοίμασενδούλη αὐτῆς. 20 καὶ ηὐφράνθη ᾿Ολοφέρνης ἀπ᾿ αὐτῆς καὶ ἔπιεν οἶνον πολὺν σφόδρα, ὅσον οὐκ ἔπιε πώποτε ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ ἀφ᾿ οὗ ἐγεννήθη.

 

1 E ordenou que a introduzissem onde colocava sua prataria e mandou que lhe servissem de suas próprias iguarias e do seu vinho. 2 Mas Judite disse: "Não comerei dessas coisas, para que não sirvam de escândalo, antes será provido daquilo que trouxe comigo." 3 Holofernes perguntou-lhe: "Se o que tens contigo se acabar, onde buscaremos algo semelhante para te dar? Pois não há ninguém do teu povo entre nós." 4 E Judite respondeu a ele: "Vive a tua alma, ó meu senhor, tua serva não esgotará as coisas que estão comigo antes que o Senhor realize, por minha mão, o que determinou." 5 E os servos de Holofernes levaram-na para a tenda, e ela dormiu até a meia-noite. Perto da vigília da manhã, ela se levantou 6 e enviou um recado a Holofernes, dizendo: "Que o meu senhor ordene que deixem tua serva sair para orar." 7 Holofernes ordenou aos seus guardas que não a impedissem. Assim, ela permaneceu no acampamento por três dias; cada noite saía ao vale de Bait-Ulua e imergia-se na fonte de água junto ao acampamento. 8 Ao sair da água, orava ao Senhor, Deus de Israel, que guiasse seu caminho para a exaltação dos filhos do seu povo. 9 Voltando purificada, permanecia na tenda até que lhe trouxe sua própria comida ao entardecer. 10 No quarto dia, Holofernes deu um banquete apenas para os seus servos e não convidou nenhum dos oficiais de serviço. 11 E disse a Bagoas, o eunuco que administrava todos os seus bens: "Vai e convence essa mulher hebreia que está sob teus cuidados a vir comer e beber conosco. 12 Eis que seria pois uma vergonha para nós deixarmos passar tal mulher sem nos unirmos a ela; se não a atrairmos, nos porá ao ridículo!" 13 E Bagoas saiu da presença de Holofernes, foi até ela e disse: "Que esta bela jovem não hesite em vir ao meu senhor, para ser honrada em sua presença, beber vinho com alegria conosco e tornar-se, neste dia, como uma das filhas dos filhos da Assíria que servem na casa de Nabucodonosor." 14 E Judite respondeu: "Quem sou eu para contradizer o meu senhor? Porque tudo o que for agradável aos seus olhos, farei prontamente; e isto será motivo de alegria até o dia da minha morte." 15 E, levantando-se, ela se adornou com suas vestes e todos os seus ornamentos femininos. Sua serva foi à frente e estendeu no chão, diante de Holofernes, as peles de cordeiro que recebera de Bagoas para o seu uso diário, para que ela pudesse se reclinar sobre elas para comer. 16 E entrando, Judite se reclinou. E o coração de Holofernes ficou arrebatado por ela, sua alma foi abalada e ele ardia em desejos de estar junto com ela; ele esperava uma oportunidade para seduzi-la desde o dia em que a vira. 17 E Holofernes disse-lhe: "Bebe, pois, e alegra-te conosco!" 18 E Judite respondeu: "Beberei, sim, senhor, pois hoje a minha vida recebeu maior honra do que em todos os dias desde o meu nascimento." 19 E, tomando o que sua serva havia preparado, comeu e bebeu diante dele. 20 Holofernes, encantado com ela, bebeu tanto vinho como jamais havia bebido em um único dia em toda a sua vida.


REFERÊNCIAS CRUZADAS


12.1 Gn 43.31-34; Dn 1.5. 12.2 Dn 1.8; Tb 1.10-11; 1Mc 1.62-63; 2Mc 6.18. 12.4 Jt 8.33; Jt 11.6. 12.7 Lv 15.13; Nm 19.17-19; Sl 51.2, 7; Mc 7.3-4. 12.8 Sl 5.8; Sl 25.4-5; Sl 143.8. 12.10 Est 1.3; Est 5.4. 12.11 Est 1.10; Est 4.4. 12.12 Pv 7.7-23; Mt 5.28; Tg 1.14-15. 12.13 Jt 3.8 . 12.14 1Sm 3.18; Est 5.8. 12.15 Sl 45.13-14; Ez 16.10-13. 12.16 Pv 23.31-33; Pv 6.25. 12.18 Sl 21.5; Sl 138.5. 12.20 Sl 104.15; Pv 20.1; Is 5.11, 22; Ef 5.18.

Ἰουδὶθ - 13

ὡς δὲ ὀψία ἐγένετο, ἐσπούδασαν οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἀναλύειν. καὶ Βαγώας συνέκλεισε τὴν σκηνὴν ἔξωθεν καὶ ἀπέκλεισε τοὺς παρεστῶτας ἐκ προσώπου τοῦ κυρίου αὐτοῦ, καὶ ἀπῴχοντο εἰς τὰς κοίτας αὐτῶν ἦσαν γὰρ πάντες κεκοπωμένοι, διὰ τὸ ἐπὶ πλεῖον γεγονέναι τὸν πότον. 2 ὑπελείφθη δὲ ᾿Ιουδὶθ μόνη ἐν τῇ σκηνῇ, καὶ ᾿Ολοφέρνης προπεπτωκὼς ἐπὶ τὴν κλίνην αὐτοῦ ἦν γὰρ περικεχυμένος αὐτῷ ὁ οἶνος. 3 καὶ εἶπεν ᾿Ιουδὶθ τῇ δούλῃ αὐτῆς στῆναι ἔξω τοῦ κοιτῶνος αὐτῆς καὶ ἐπιτηρεῖν τὴν ἔξοδον αὐτῆς καθάπερ καθ᾿ ἡμέραν, ἐξελεύσεσθαι γὰρ ἔφη ἐπὶ τὴν προσευχὴν αὐτῆς καὶ τῷ Βαγώᾳ ἐλάλησε κατὰ τὰ ρήματα ταῦτα. 4 καὶ ἀπήλθοσαν πάντες ἐκ προσώπου, καὶ οὐδεὶς κατελείφθη ἐν τῷ κοιτῶνι ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου καὶ στᾶσα ᾿Ιουδὶθ παρὰ τὴν κλίνην αὐτοῦ εἶπεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς ΚύριεΘεὸς πάσης δυνάμεως, ἐπίβλεψον ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ ἐπὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν μου εἰς ὕψωμα ῾Ιερουσαλήμ 5 ὅτι νῦν καιρὸς ἀντιλαβέσθαι τῆς κληρονομίας σου καὶ ποιῆσαι τὸ ἐπιτήδευμά μου εἰς θραῦμα ἐχθρῶν, οἵ ἐπανέστησαν ἡμῖν. 6 καὶ προσελθοῦσα τῷ κανόνι τῆς κλίνης, ὃς ἦν πρὸς κεφαλῆς ᾿Ολοφέρνου, καθεῖλε τὸν ἀκινάκην αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ 7 καὶ ἐγγίσασα τῆς κλίνης ἐδράξατο τῆς κόμης τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ εἶπε κραταίωσόν με, ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ. 8 καὶ ἐπάταξεν εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ δὶς ἐν τῇ ἰσχύϊ αὐτῆς καὶ ἀφεῖλε τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ, 9 καὶ ἀπεκύλισε τὸ σῶμα αὐτοῦ ἀπὸ τῆς στρωμνῆς καὶ ἀφεῖλε τὸ κωνωπεῖον ἀπὸ τῶν στύλων. καὶ μετ᾿ ὀλίγον ἐξῆλθε, καὶ παρέδωκε τῇ ἅβραι αὐτῆς τὴν κεφαλὴν ᾿Ολοφέρνου, 10 καὶ ἐνέβαλεν αὐτὴν εἰς τὴν πήραν τῶν βρωμάτων αὐτῆς. καὶ ἐξῆλθον αἱ δύο ἅμα κατὰ τὸν ἐθισμὸν αὐτῶν ἐπὶ τὴν προσευχήν καὶ διελθοῦσαι τὴν παρεμβολὴν ἐκύκλωσαν τὴν φάλαγγα ἐκείνην καὶ προσανέβησαν τὸ ὄρος Βαιτυλούα καὶ ἤλθοσαν πρὸς τὰς πύλας αὐτῆς. 11 καὶ εἶπεν ᾿Ιουδὶθ μακρόθεν τοῖς φυλάσσουσιν ἐπὶ τῶν πυλῶν ἀνοίξατε, ἀνοίξατε δὴ τὴν πύλην, μεθ᾿ ἡμῶν ὁ ΘεὸςΘεὸς ἡμῶν ποιῆσαι ἔτι ἰσχὺν ἐν ᾿Ισραὴλ κατὰ κράτος κατὰ τῶν ἐχθρῶν, καθὰ καὶ σήμερον ἐποίησε. 12 καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσαν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως αὐτῆς τὴν φωνὴν αὐτῆς, ἐσπούδασαν τοῦ καταβῆναι εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως αὐτῶν καὶ συνεκάλεσαν τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως. 13 καὶ συνέδραμον πάντες ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, ὅτι παράδοξον ἦν αὐτοῖς τὸ ἐλθεῖν αὐτήν, καὶ ἤνοιξαν τὴν πύλην καὶ ὑπεδέξαντο αὐτὰς καὶ ἅψαντες πῦρ εἰς φαῦσιν περιεκύκλωσαν αὐτάς. 14 ἡ δὲ εἶπε πρὸς αὐτοὺς φωνῇ μεγάλῃ αἰνεῖτε τὸν Θεόν, αἰνεῖτε αἰνεῖτε τὸν Θεόν, ὃς οὐκ ἀπέστησε τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ οἴκου ᾿Ισραήλ, ἀλλ᾿ ἔθραυσε τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν διὰ χειρός μου ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ. 15 καὶ προελοῦσα τὴν κεφαλὴν ἐκ τῆς πήρας ἔδειξε καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἰδοὺκεφαλὴ ᾿Ολοφέρνου ἀρχιστρατήγου δυνάμεως ᾿Ασσούρ, καὶ ἰδοὺ τὸ κωνωπεῖον, ἐν ᾧ κατέκειτο ἐν ταῖς μέθαις αὐτοῦ καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν ὁ Κύριος ἐν χειρὶ θηλείας 16 καὶ ζῇ Κύριος, ὃς διεφύλαξέ με ἐν τῇ ὁδῷ μου, ᾗ ἐπορεύθην, ὅτι ἠπάτησεν αὐτὸν τὸ πρόσωπόν μου εἰς ἀπώλειαν αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἐποίησεν ἁμάρτημα μετ᾿ ἐμοῦ εἰς μίασμα καὶ αἰσχύνην. 17 καὶ ἐξέστη πᾶςλαὸς σφόδρα καὶ κύψαντες προσεκύνησαν τῷ Θεῷ καὶ εἶπαν ὁμοθυμαδόν εὐλογητὸς εἶ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐξουδενώσας ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ σήμερον τοὺς ἐχθροὺς τοῦ λαοῦ σου. 18 καὶ εἶπεν αὐτῇ ᾿Οζίας εὐλογητὴ σύ, θύγατερ, τῷ Θεῷ τῷ ῾Υψίστῳ παρὰ πάσας τὰς γυναῖκας τὰς ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ εὐλογημένος ΚύριοςΘεός, ὃς ἔκτισε τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὴν γῆν, ὃς κατεύθυνέ σε εἰς τραῦμα κεφαλῆς ἄρχοντος ἐχθρῶν ἡμῶν 19 ὅτι οὐκ ἀποστήσεταιἐλπίς σου ἀπὸ καρδίας ἀνθρώπων μνημονευόντων ἰσχὺν Θεοῦ ἕως αἰῶνος. 20 καὶ ποιήσαι σοι αὐτὰ ὁ Θεὸς εἰς ὕψος αἰώνιον τοῦ ἐπισκέψασθαί σε ἐν ἀγαθοῖς, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἐφείσω τῆς ψυχῆς σου διὰ τὴν ταπείνωσιν τοῦ γένους ἡμῶν, ἀλλ᾿ ἐπεξῆλθες πτώματι ἡμῶν ἐπ᾿ εὐθεῖαν πορευθεῖσα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. καὶ εἶπαν πᾶςλαός γένοιτο, γένοιτο.

 

1 Quando anoiteceu, os seus servos apressaram-se a retirar-se. E Bagoas fechou a tenda por fora, afastando os que estavam na presença do seu senhor, e foram para os seus leitos, pois todos estavam exaustos pelo excesso de bebida. 2 Judite ficou sozinha na tenda, e Holofernes estava estendido em sua cama, pois o vinho o havia dominado completamente. 3 E Judite dissera à sua serva que ficasse do lado de fora do seu quarto e vigiasse a sua saída, assim como fazia todos os dias, pois dissera que sairia para fazer a sua oração; e havia falado a mesmas coisas a Bagoas. 4 Todos se retiraram da presença de Holofernes, e ninguém, do menor ao maior, ficou no quarto. E Judite, de pé junto ao leito dele, disse em seu coração: "Ó Senhor, Deus de todo o poder, olha nesta hora para o que minhas mãos vão fazer para a exaltação de Jerusalém. 5 Pois agora é o momento de ajudares a Tua herança e de realizares o meu plano para esmagar os inimigos que se levantaram contra nós." 6 E ela se aproximou da coluna do leito que estava à cabeceira de Holofernes e fez baixar sobre ele a cimitarra dele; 7 chegando-se ao leito, segurou os cabelos da cabeça dele e disse: "Fortalece-me, ó Deus de Israel, neste dia!" 8 Golpeou o seu pescoço duas vezes com a sua força e cortou a cabeça dele. 9 E rolou o corpo dele para fora do leito e arrancou o dossel das colunas. E pouco depois, saiu e entregou a cabeça de Holofernes à sua serva.10 E a serva colocou a cabeça na sacola de provisões e as duas saíram juntas, conforme o costume, para a oração. E atravessaram o acampamento, contornaram o vale, subiram o monte de Bait-Ulua e chegaram às suas portas. 11 E disse Judite de longe aos guardas das portas: "Abri! Abri o portão! Deus, o nosso Deus, está conosco para manifestar ainda o Seu poder em Israel com força contra os inimigos, como fez hoje!" 12 E sucedeu que quando os homens da sua cidade ouviram a sua voz, apressaram-se a descer ao portão da cidade deles, e chamaram os anciãos da cidade. 13 E todos correram, do menor ao maior, pois parecia-lhes inacreditável que ela tivesse voltado. E abriram o portão, acolheram-nas e, acendendo um fogo para iluminar, cercaram-nas. 14 Mas ela disse-lhes em voz alta: "Louvai a Deus, louvai! Louvai a Deus, que não retirou a Sua misericórdia da casa de Israel, mas esmagou os nossos inimigos pela minha mão nesta noite!" 15 Tirou a cabeça da sacola, mostrou-a e disse a eles: "Eis aqui a cabeça de Holofernes, o general do exército assírio, e eis o dossel sob o qual ele se deitava em sua embriaguez! E o Senhor o feriu pela mão de uma mulher. 16 E vive o Senhor, que me guardou no caminho por onde fui, que minha presença o enganou para a sua perdição, mas ele não cometeu pecado comigo para manchar ou desonrar." 17 E todo o povo ficou profundamente maravilhado; e, abaixando-se, prostraram-se a Deus, dizendo em uníssono: "Bendito és Tu, nosso Deus, que hoje aniquilaste os inimigos do Teu povo!" 18 E Ozias disse-lhe: "Bendita és tu, filha, pelo Deus Altíssimo, mais do que todas as mulheres da terra! E bendito seja o Senhor Deus, que criou os céus e a terra, que te guiou para golpear a cabeça do chefe dos nossos inimigos. 19 Porque a tua esperança não se apagará do coração dos homens que se lembrarem do poder de Deus para sempre. 20 E que Deus te conceda uma exaltação eterna para que te recompense com bens, pois não poupaste a tua vida diante da humilhação da nossa raça, mas evitaste a nossa ruína caminhando retamente diante do nosso Deus." E todo o povo respondeu: "Amém! Amém!"


REFERÊNCIAS CRUZADAS


13.1 Jt 12.20; Pv 20.1; Is 28.7-8. 13.2 1Sm 25.36-37; Et 7.7-8. 13.3 Jt 12.7-9. 13.4 Jz 16.28; Ne 2.4. 13.5 Jt 9.13; Sl 20.5; Sl 44.1-4. 13.6 1Sm 17.51; 1Mc 4.30. 13.7 Jz 4.21; Jz 5.24-27. 13.8 1Sm 17.51; 2Mc 15.30-33. 13.11 Sl 24.7-10; Sl 118.19-20. 13.14 Sl 66.1-2; Sl 106.1; Sl 107.1. 13.15 Jz 4.9; Jz 9.54; 1Sm 17.54. 13.16 Dn 3.27; Dn 6.22. 13.17 Êx 15.1; Jz 5.1. 13.18 Gn 14.19-20; Jz 5.24; Lc 1.42. 13.19 Sl 112.6; Pv 10.7; Mt 26.13. 13.20 Lc 1.48.

Ἰουδὶθ - 14

καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ᾿Ιουδίθ ἀκούσατε δή μου, ἀδελφοί, καὶ λαβόντες τὴν κεφαλὴν ταύτην κρεμάσατε αὐτὴν ἐπὶ τῆς ἐπάλξεως τοῦ τείχους ὑμῶν. 2 καὶ ἔσται ἡνίκα ἂν διαφαύσῃ ὁ ὄρθρος καὶ ἐξέλθῃἥλιος ἐπὶ τὴν γῆν, ἀναλήψεσθε ἕκαστος τὰ σκεύη τὰ πολεμικὰ ὑμῶν καὶ ἐξελεύσεσθε πᾶς ἀνὴρ ἰσχύων ἔξω τῆς πόλεως καὶ δώσετε ἀρχηγὸν εἰς αὐτοὺς ὡς καταβαίνοντες ἐπὶ τὸ πεδίον εἰς τὴν προφυλακὴν υἱῶν ᾿Ασσούρ, καὶ οὐ καταβήσεσθε. 3 καὶ ἀναλαβόντες οὗτοι τὰς πανοπλίας αὐτῶν πορεύσονται εἰς τὴν παρεμβολὴν αὐτῶν καὶ ἐγεροῦσι τοὺς στρατηγοὺς τῆς δυνάμεως ᾿Ασσούρ καὶ συνδραμοῦνται ἐπὶ τὴν σκηνὴν ᾿Ολοφέρνου καὶ οὐχ εὑρήσουσιν αὐτόν, καὶ ἐπιπεσεῖται ἐπ᾿ αὐτους φόβος, καὶ φεύξονται ἀπὸ προσώπου ὑμῶν. 4 καὶ ἐπακολουθήσαντες ὑμεῖς καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες πᾶν ὅριον ᾿Ισραήλ, καταστρώσατε αὐτοὺς ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν. 5 πρὸ δὲ τοῦ ποιῆσαι ταῦτα, καλέσατέ μοι ᾿Αχιὼρ τὸν ᾿Αμανίτην, ἵνα ἰδὼν ἐπιγνῷ τὸν ἐκφαυλίσαντα τὸν οἶκον τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ αὐτὸν ὡς εἰς θάνατον ἀποστείλαντα εἰς ἡμᾶς. 6 καὶ ἐκάλεσαν τὸν ᾿Αχιὼρ ἐκ τοῦ οἴκου ᾿Οζία ὡς δὲ ἦλθε καὶ εἶδε τὴν κεφαλὴν ᾿Ολοφέρνου ἐν χειρὶ ἀνδρὸς ἑνὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ λαοῦ, ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον, καὶ ἐξελύθη τὸ πνεῦμα αὐτοῦ. 7 ὡς δὲ ἀνέλαβον αὐτόν, προσέπεσε τοῖς ποσὶν ᾿Ιουδὶθ καὶ προσεκύνησε τῷ προσώπῳ αὐτῆς καὶ εἶπεν εὐλογημένη σὺ ἐν παντὶ σκηνώματι ᾿Ιούδα καὶ ἐν παντὶ ἔθνει, οἵτινες ἀκούσαντες τὸ ὄνομά σου ταραχθήσονται 8 καὶ νῦν ἀνάγγειλόν μοι ὅσα ἐποίσας ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις. καὶ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ᾿Ιουδὶθ ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ πάντα, ὅσα ἦν πεποιηκυῖα, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐξῆλθεν ἕως οὗ ἐλάλει αὐτοῖς. 9 ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλοῦσα, ἠλάλαξεν ὁ λαὸς φωνῇ μεγάλῃ καὶ ἔδωκε φωνὴν εὐφρόσυνον ἐν τῇ πόλει αὐτῶν. 10 ἰδὼν δὲ ᾿Αχιὼρ πάντα, ὅσα ἐποίησενΘεὸς τοῦ ᾿Ισραήλ, ἐπίστευσε τῷ Θεῷ σφόδρα καὶ περιετέμετο τὴν σάρκα τῆς ἀκροβυστίας αὐτοῦ καὶ προσετέθη πρὸς τὸν οἶκον ᾿Ισραὴλ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης. 11 ῾Ηνίκα δὲὄρθρος ἀνέβη, καὶ ἐκρέμασαν τὴν κεφαλὴν ᾿Ολοφέρνου ἐκ τοῦ τείχους, καὶ ἀνέλαβε πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ τὰ ὅπλα αὐτοῦ καὶ ἐξήλθοσαν κατὰ σπείρας ἐπὶ τὰς ἀναβάσεις τοῦ ὄρους. 12 οἱ δὲ υἱοὶ ᾿Ασσοὺρ ὡς εἶδον αὐτούς, διέπεμψαν ἐπὶ τοὺς ἡγουμένους αὐτῶν οἱ δὲ ἦλθον ἐπὶ στρατηγοὺς καὶ χιλιάρχους καὶ ἐπὶ πάντα ἄρχοντα αὐτῶν. 13 καὶ παρεγένοντο ἐπὶ τὴν σκηνὴν ᾿Ολοφέρνου καὶ εἶπαν τῷ ὄντι ἐπὶ πάντων τῶν αὐτοῦ ἔγειρον δὴ τὸν κύριον ἡμῶν, ὅτι ἐτόλμησαν οἱ δοῦλοι καταβαίνειν ἐφ᾿ ἡμᾶς εἰς πόλεμον, ἵνα ἐξολοθρευθῶσιν εἰς τέλος. 14 καὶ εἰσῆλθε Βαγώας καὶ ἔκρουσε τὴν αὐλαίαν τῆς σκηνῆς ὑπενοεῖτο γὰρ καθεύδειν αὐτὸν μετὰ ᾿Ιουδίθ 15 ὡς δὲ οὐδεὶς ἐπήκουσε, διαστείλας εἰσῆλθεν εἰς τὸν κοιτῶνα καὶ εὗρεν αὐτὸν ἐπὶ τῆς χελωνίδος ἐρριμμένον νεκρόν, καὶκεφαλὴ αὐτοῦ ἀφῄρετο ἀπ᾿ αὐτοῦ. 16 καὶ ἐβόησε φωνῇ μεγάλῃ μετὰ κλαυθμοῦ καὶ στεναγμοῦ καὶ βοῆς ἰσχυρᾶς καὶ διέρρηξε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ. 17 καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὴν σκηνήν, οὗ ἦν ᾿Ιουδὶθ καταλύουσα, καὶ οὐχ εὗρεν αὐτήν καὶ ἐξεπήδησεν εἰς τὸν λαὸν κράζων 18 ἠθέτησαν οἱ δοῦλοι, ἐποίησεν αἰσχύνην μία γυνὴ τῶν ῾Εβραίων εἰς τὸν οἶκον τοῦ βασιλέως Ναβουχοδονόσορ ὅτι ἰδοὺ ᾿Ολοφέρνης χαμαί, καὶκεφαλὴ οὐκ ἔστιν ἐπ᾿ αὐτῷ. 19 ὡς δὲ ἤκουσαν ταῦτα τὰ ρήματα οἱ ἄρχοντες τῆς δυνάμεως ᾿Ασσούρ, τοὺς χιτῶνας αὐτῶν διέρρηξαν, καὶ ἐταράχθηψυχὴ αὐτῶν σφόδρα, καὶ ἐγένετο αὐτῶν κραυγὴ καὶ βοὴ μεγάλη σφόδρα ἐν μέσῳ τῆς παρεμβολῆς.

 

1 E Judite disse-lhes: "Ouvi-me, irmãos! E, tomando esta cabeça, pendurai-a nas ameias do nosso muro. 2 E quando despontar a manhã e o sol se levantar sobre a terra, cada um de vós tomará suas armas de guerra e todos os homens valentes sairão da cidade. Poreis um chefe à frente deles, como se fôsseis descer à planície contra a dianteira dos filhos da Assíria, mas não descereis. 3 E estes, tomando suas armaduras, irão ao acampamento para despertar os generais do exército da Assíria; correrão à tenda de Holofernes, mas não o encontrarão. Então o pânico cairá sobre eles e fugirão diante de vós. 4 Vós, então, e todos os que habitam todo o território de Israel, os perseguireis e os abatereis em seus caminhos. 5 Mas, antes de fazerdes isso, chamai-me Aĥior, o amonita, para que, vendo, reconheça aquele que desprezou a casa de Israel e que o enviou a nós como se fosse para a morte." 6 E chamaram Aĥior da casa de Ozias. Mas quando ele chegou e viu a cabeça de Holofernes na mão de um dos homens na assembleia do povo, caiu com o rosto em terra e desfaleceu o seu espírito. 7 Mas quando o reanimaram, ele prostrou-se aos pés de Judite, e se prostrou diante dela e disse: "Bendita és tu em todas as tendas de Judá e em todas as nações; os que ouvirem o teu nome ficarão perturbados! 8 E agora, conta-me as coisas que fizeste nestes dias." E Judite contou-lhe, no meio de todo o povo, as coisas que fizera desde o dia em que saíra até o momento que falava a eles. 9 Mas quando ela terminou de falar, o povo aclamou em alta voz e houve grande alegria na cidade deles. 10 Mas Aĥior, vendo tudo o que o Deus de Israel fizera, acreditou firmemente em Deus, circuncidou a carne do seu prepúcio e foi incorporado à casa de Israel até este dia. 11 Ao amanhecer, penduraram a cabeça de Holofernes no muro. E todos os homens de Israel tomaram suas armas e saíram em grupos pelas subidas da montanha. 12 Mas os filhos da Assíria os viram, enviaram avisos aos seus chefes, que foram ter com os generais, capitães de mil e todos os seus oficiais. 13 E chegaram à tenda de Holofernes e disseram ao encarregado de todos os seus bens: "Acorda o nosso senhor, pois os escravos ousaram descer para lutar contra nós, para serem totalmente exterminados!" 14 Bagoas entrou e bateu na cortina da tenda, pois supunha que ele estivesse dormindo com Judite. 15 Mas como ninguém respondia, ele abriu a cortina, entrou no quarto e o encontrou morto estendido sobre o estrado, e a sua cabeça havia sido cortada dele. 16 E soltou um grande grito, com choro, gemidos e um forte clamor, e rasgou suas vestes. 17 E entrou na tenda onde Judite estivera alojada e, não a encontrando, correu para fora, em direção ao povo, gritando: 18 "Os escravos cometeram traição! Uma única mulher dos hebreus cometeu vergonha na casa do rei Nabucodonosor! Porque eis que Holofernes está caído no chão e a cabeça não está com ele!" 19 Mas quando os chefes do exército assírio ouviram estas palavras, rasgaram suas túnicas, e a alma deles se perturbou muito e entre eles um clamor e grito ecoou no meio do acampamento.
 

REFERÊNCIAS CRUZADAS
 

14.1 1Sm 17.54; 2Mc 15.33-35. 14.2 Jz 7.16-22; 1Sm 11.11; Jt 15.2. 14.3 1Sm 14.15; 2Rs 7.6-7. 14.5 Jt 5.5; Jt 6.5-9. 14.6 Jt 6.13-14. 14.7 Jz 5.24; Lc 1.42. 14.10 Gn 17.10-14; Êx 12.48-49; Is 56.3-7; Gl 5.6. 14.11 1Mc 4.19. 14.13 1Sm 17.8; 2Rs 18.23-24. 14.14 Jt 12.11; Est 1.10. 14.16 Gn 37.29; 2Sm 1.11; Est 4.1. 14.18 Jz 4.9; Jz 9.54. 14.19 Is 19.1; Jr 49.22.

Ἰουδὶθ - 15

καὶ ὡς ἤκουσαν οἱ ἐν τοῖς σκηνώμασιν ὄντες, ἐξέστησαν ἐπὶ τὸ γεγονός, 2 καὶ ἐπέπεσεν ἐπ᾿ αὐτοὺς φόβος καὶ τρόμος, καὶ οὐκ ἦν ἄνθρωπος μένων κατὰ πρόσωπον τοῦ πλησίον ἔτι, ἀλλ᾿ ἐκχυθέντες ὁμοθυμαδὸν ἔφευγον ἐπὶ πᾶσαν ὁδὸν τοῦ πεδίου καὶ τῆς ὀρεινῆς 3 καὶ οἱ παρεμβεβληκότες ἐν τῇ ὀρεινῇ κύκλῳ Βαιτυλούα καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγήν. καὶ τότε οἱ υἱοὶ ᾿Ισραήλ, πᾶς ἀνὴρ πολεμιστὴς ἐξ αὐτῶν, ἐξεχύθησαν ἐπ᾿ αὐτούς. 4 καὶ ἀπέστειλεν ᾿Οζίας εἰς Βαιτομασθαὶμ καὶ Βηβαΐ καὶ Κωλὰ καὶ εἰς πᾶν ὅριον ᾿Ισραὴλ τοὺς ἀπαγγέλλοντας ὑπὲρ τῶν συντετελεσμένων καὶ ἵνα πάντες ἐπεκχυθῶσι τοῖς πολεμίοις εἰς τὴν ἀναίρεσιν αὐτῶν. 5 ὡς δὲ ἤκουσαν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραήλ, πάντες ὁμοθυμαδὸν ἐπέπεσον ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἔκοπτον αὐτοὺς ἕως Χωβά, ὡσαύτως δὲ καὶ οἱ ἐξ ῾Ιερουσαλὴμ παρεγενήθησαν καὶ ἐκ πάσης τῆς ὀρεινῆς, ἀνήγγειλαν γὰρ αὐτοῖς τὰ γεγονότα τῇ παρεμβολῇ τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν καὶ οἱ ἐν Γαλαὰδ καὶ οἱ ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ὑπερεκέρασαν αὐτοὺς πληγῇ μεγάλῃ, ἕως οὗ παρῆλθον Δαμασκὸν καὶ τὰ ὅρια αὐτῆς. 6 οἱ δὲ λοιποὶ οἱ κατοικοῦντες Βαιτυλούα ἐπέπεσαν τῇ παρεμβολῇ ᾿Ασσοὺρ καὶ ἐπρονόμευσαν αὐτοὺς καὶ ἐπλούτησαν σφόδρα. 7 οἱ δὲ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἀναστρέψαντες ἀπὸ τῆς κοπῆς ἐκυρίευσαν τῶν λοιπῶν, καὶ αἱ κῶμαι καὶ αἱ ἐπαύλεις ἐν τῇ ὀρεινῇ καὶ πεδινῇ ἐκράτησαν πολλῶν λαφύρων, ἦν γὰρ πλῆθος πολὺ σφόδρα. 8 καὶ ᾿Ιωακὶμ ὁ ἱερεὺςμέγας καὶγερουσία τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ οἱ κατοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλὴμ ἦλθον τοῦ θεάσασθαι τὰ ἀγαθά, ἃ ἐποίησε Κύριος τῷ ᾿Ισραήλ, καὶ τοῦ ἰδεῖν τὴν ᾿Ιουδὶθ καὶ λαλῆσαι μετ᾿ αὐτῆς εἰρήνην. 9 ὡς δὲ εἰσῆλθον πρὸς αὐτήν, εὐλόγησαν αὐτὴν πάντες ὁμοθυμαδὸν καὶ εἶπαν πρὸς αὐτήν σὺ ὕψωμα ᾿Ισραήλ, σὺ γαυρίαμα μέγα τοῦ ᾿Ισραήλ, σὺ καύχημα μέγα τοῦ γένους ἡμῶν 10 ἐποίησας πάντα ταῦτα ἐν χειρί σου, ἐποίησας τὰ ἀγαθὰ μετὰ ᾿Ισραήλ, καὶ εὐδόκησεν ἐπ᾿ αὐτοῖς ὁ Θεός εὐλογημένη γίνου παρὰ τῷ παντοκράτορι Κυρίῳ εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον. καὶ εἶπελαός γένοιτο 11 καὶ ἐλαφύρευσε πᾶςλαὸς τὴν παρεμβολὴν ἐφ᾿ ἡμέρας τριάκοντα καὶ ἔδωκαν τῇ ᾿Ιουδὶθ τὴν σκηνὴν ᾿Ολοφέρνου καὶ πάντα τὰ ἀργυρώματα καὶ τὰς κλίνας καὶ τὰ ὅλκια καὶ πάντα τὰ σκευάσματα αὐτοῦ. καὶ λαβοῦσα αὕτη ἐπέθηκεν ἐπὶ τὴν ἡμίονον αὐτῆς καὶ ἔζευξε τὰς ἁμάξας αὐτῆς καὶ ἐσώρευσεν αὐτὰ ἐπ᾿ αὐτῶν. 12 καὶ συνέδραμε πᾶσα γυνὴ ᾿Ισραὴλ τοῦ ἰδεῖν αὐτὴν καὶ εὐλόγησαν αὐτὴν καὶ ἐποίησαν αὐτῇ χορὸν ἐξ αὐτῶν, καὶ ἔλαβε θύρσους ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῆς καὶ ἔδωκε ταῖς γυναιξὶ ταῖς μετ᾿ αὐτῆς. 13 καὶ ἐστεφανώσαντο τὴν ἐλαίαν, αὐτὴ καὶ αἱ μετ᾿ αὐτῆς, καὶ προῆλθε παντὸς τοῦ λαοῦ ἐν χορείᾳ ἡγουμένη πασῶν τῶν γυναικῶν, καὶ ἠκολούθει πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ ἐνωπλισμένοι μετὰ στεφάνων καὶ ὕμνων ἐν τῷ στόματι αὐτῶν. 14 καὶ ἐξῆρχεν ᾿Ιουδὶθ τὴν ἐξομολόγησιν ταύτην ἐν παντὶ ᾿Ισραήλ, καὶ ὑπεφώνει πᾶςλαὸς τὴν αἴνεσιν ταύτην.

 

1 E quando os que estavam nas tendas ouviram o que tinha acontecido, ficaram atônitos com o ocorrido. 2 E o medo e tremor caíram sobre eles, e ninguém mais conseguia permanecer ao lado do seu próximo; mas todos, num impulso comum, fugiram por todos os caminhos da planície e das montanhas. 3 Também os que estavam acampados nas montanhas ao redor de Bait-Ulua bateram em retirada. Então os filhos de Israel, todos os seus guerreiros, lançaram-se sobre eles. 4 E Ozias enviou mensageiros a Bait-Omastaim, Bebai, Cola e a todos os confins de Israel, anunciando o que fora realizado para que todos se lançassem sobre os inimigos para exterminá-los. 5 Assim que os filhos de Israel ouviram, de comum acordo todos caíram sobre eles e os foram abatendo até Coba. Da mesma forma, chegaram os de Jerusalém e de toda a região montanhosa, pois lhes fora contado o que acontecera no acampamento dos seus inimigos. E os habitantes de Guileade e da Galileia atacaram-nos pelo flanco com grande ímpeto, até que eles passassem por Damasco e seus limites. 6 Mas os demais habitantes de Bait-Ulua caíram sobre o acampamento dos assírios, saquearam-nos e enriqueceram-se sobremaneira. 7 Mas os filhos de Israel, ao retornarem do massacre, apossaram-se dos que restavam; e as aldeias e fazendas, tanto nas montanhas quanto na planície, conseguiram muitos despojos, pois a quantidade era imensa. 8 E o sumo sacerdote Joaquim e o conselho dos anciãos dos filhos de Israel, que habitavam em Jerusalém, vieram para ver os bens que o Senhor fizera a Israel e para ver Judite e saudá-la com paz. 9 Mas quando entraram onde ela estava, todos a bendisseram em uníssono e disseram-lhe: "Tu és a exaltação de Israel, tu és a grande glória de Israel, tu és a grande honra da nossa raça! 10 Fizeste tudo isso por tua mão; realizaste coisas boas para Israel, e Deus se agradou delas. Que sejas bendita junto do Senhor Todo-Poderoso para sempre!" E a multidão disse: "Amém!" 11 E todo o povo saqueou o acampamento durante trinta dias. E deram a Judite a tenda de Holofernes, toda a prataria, os leitos, as taças e todo o seu mobiliário. E, tomando essas coisas, colocou-as sobre a sua mula, preparou seus carros e as empilhou sobre eles. 12 Todas as mulheres de Israel correram para vê-la; e a bendiziam e organizaram uma dança em sua honra. E ela tomou ramos nas suas mãos e distribuiu-os às mulheres que estavam com ela. 13 Ela e as que a acompanhavam coroaram-se com ramos de oliveira. E ela, à frente de todo o povo, liderava a dança das mulheres, enquanto todos os homens de Israel as seguiam armados e com coroas, e com hinos nos seus lábios. 14 E Judite entoou este hino de gratidão em meio a todo o Israel, e todo o povo acompanhava este louvor.

REFERÊNCIAS CRUZADAS


15.1 Is 37.36-37. 15.2 Êx 15.16; 1Sm 14.15; Sl 48.4-6. 15.3 Jz 7.21-22. 15.4 Jz 7.23-24; 1Sm 11.7. 15.5 Gn 14.15; 2Rs 14.25-28. 15.6 2Rs 7.15-16; 2Cr 20.25. 15.8 Jt 4.6. 15.9 Jt 13.18; Sl 147.12-14; Lc 1.42, 48. 15.10 Sl 115.15; Sl 128.5; Ef 1.3. 15.11 2Cr 20.25-26; 1Mc 4.23. 15.12 Êx 15.20; Jz 11.34; 1Sm 18.6. 15.13 Sl 52.8; Ne 8.15.

Ἰουδὶθ - 16

καὶ εἶπεν ᾿Ιουδίθ ᾿Εξάρχετε τῷ Θεῷ μου ἐν τυμπάνοις, ᾄσατε τῷ Κυρίῳ μου ἐν κυμβάλοις, ἐναρμόσασθε αὐτῷ ψαλμὸν καινόν, ὑψοῦτε καὶ ἐπικαλέσασθε τὸ ὄνομα αὐτοῦ, 2 ὅτι Θεὸς συντρίβων πολέμους Κύριος, ὅτι εἰς παρεμβολὰς αὐτοῦ μέσῳ λαοῦ ἐξείλατό με ἐκ χειρὸς τῶν καταδιωκόντων με. 3 ἦλθεν ᾿Ασσοὺρ ἐξ ὀρέων ἀπὸ βορρᾶ, ἦλθεν ἐν μυριάσι δυνάμεως αὐτοῦ, ὧν τὸ πλῆθος αὐτῶν ἐνέφραξε χειμάρρους, καὶἵππος αὐτῶν ἐκάλυψε βουνούς. 4 εἶπεν ἐμπρήσειν τὰ ὅριά μου καὶ τοὺς νεανίσκους μου ἀνελεῖν ἐν ρομφαίᾳ καὶ τὰ θηλάζοντά μου θήσειν εἰς ἔδαφος καὶ τὰ νήπιά μου δώσειν εἰς προνομὴν καὶ τὰς παρθένους μου σκυλεῦσαι. 5 Κύριος παντοκράτωρ ἠθέτησεν αὐτοὺς ἐν χειρὶ θηλείας. 6 οὐ γὰρ ὑπέπεσεν ὁ δυνατὸς αὐτῶν ὑπὸ νεανίσκων, οὐδὲ υἱοὶ τιτάνων ἐπάταξαν αὐτόν, οὐδὲ ὑψηλοὶ γίγαντες ἐπέθεντο αὐτῷ, ἀλλὰ ᾿Ιουδὶθ θυγάτηρ Μεραρὶ ἐν κάλλει προσώπου αὐτῆς παρέλυσεν αὐτόν 7 ἐξεδύσατο γὰρ στολὴν χηρεύσεως αὐτῆς εἰς ὕψος τῶν πονούντων ἐν ᾿Ισραήλ, ἠλείψατο τὸ πρόσωπον αὐτῆς ἐν μυρισμῷ 8 καὶ ἐδήσατο τὰς τρίχας αὐτῆς ἐν μίτρᾳ καὶ ἔλαβε στολὴν λινῆν εἰς ἀπάτην αὐτοῦ 9 τὸ σανδάλιον αὐτῆς ἥρπασεν ὀφθαλμὸν αὐτοῦ, καὶ τὸ κάλλος αὐτῆς ᾐχμαλώτισε ψυχὴν αὐτοῦ, διῆλθεν ὁ ἀκινάκης τὸν τράχηλον αὐτοῦ. 10 ἔφριξαν Πέρσαι τὴν τόλμαν αὐτῆς, καὶ Μῆδοι τὸ θράσος αὐτῆς ἐρράχθησαν. 11 τότε ἠλάλαξαν οἱ ταπεινοί μου, καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ἀσθενοῦντές μου καὶ ἐπτοήθησαν, ὕψωσαν τὴν φωνὴν αὐτῶν καὶ ἀνετράπησαν. 12 υἱοὶ κορασίων κατεκέντησαν αὐτοὺς καὶ ὡς παῖδας αὐτομολούντων ἐτίτρωσκον αὐτούς, ἀπώλοντο ἐκ παρατάξεως Κυρίου μου. 13 ὑμνήσω τῷ Θεῷ μου ὕμνον καινόν Κύριε, μέγας εἶ καὶ ἔνδοξος, θαυμαστὸς ἐν ἰσχύϊ, ἀνυπέρβλητος. 14 σοὶ δουλευσάτω πᾶσα ἡ κτίσις σου ὅτι εἶπας, καὶ ἐγενήθησαν, ἀπέστειλας τὸ πνεῦμά σου, καὶ ᾠκοδόμησε καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιστήσεται τῇ φωνῇ σου. 15 ὄρη γὰρ ἐκ θεμελίων σὺν ὕδασι σαλευθήσεται, πέτραι δὲ ἀπὸ προσώπου σου ὡς κηρὸς τακήσονται, ἔτι δὲ τοῖς φοβουμένοις σε, σὺ εὐιλατεύεις αὐτοῖς. 16 ὅτι μικρὸν πᾶσα θυσία εἰς ὀσμὴν εὐωδίας, καὶ ἐλάχιστον πᾶν στέαρ εἰς ὁλοκαύτωμά σοι ὁ δὲ φοβούμενος τὸν Κύριον μέγας διαπαντός. 17 οὐαὶ ἔθνεσιν ἐπανισταμένοις τῷ γένει μου Κύριος παντοκράτωρ ἐκδικήσει αὐτοὺς ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως δοῦναι πῦρ καὶ σκώληκας εἰς σάρκας αὐτῶν, καὶ κλαύσονται ἐν αἰσθήσει ἕως αἰῶνος. 18 ῾Ως δὲ ἤλθοσαν εἰς ῾Ιερουσαλήμ, προσεκύνησαν τῷ Θεῷ. καὶ ἡνίκα ἐκαθαρίσθηλαός, ἀνήνεγκαν τὰ ὁλοκαυτώματα αὐτῶν καὶ τὰ ἑκούσια αὐτῶν καὶ τὰ δόματα. 19 καὶ ἀνέθηκεν ᾿Ιουδὶθ πάντα τὰ σκεύη ᾿Ολοφέρνου, ὅσα ἔδωκενλαὸς αὐτῇ, καὶ τὸ κωνωπεῖον, ὃ ἔλαβεν αὕτη ἐκ τοῦ κοιτῶνος αὐτοῦ, ὡς ἀνάθημα τῷ Θεῷ ἔδωκε. 20 καὶ ἦν ὁ λαὸς εὐφραινόμενος ἐν ῾Ιερουσαλὴμ κατὰ πρόσωπον τῶν ἁγίων ἐπὶ μῆνας τρεῖς, καὶ ᾿Ιουδὶθ μετ᾿ αὐτῶν κατέμεινε.  21 μετὰ δὲ τὰς ἡμέρας ταύτας ἀνέζευξεν ἕκαστος εἰς τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ, καὶ ᾿Ιουδὶθ ἀπῆλθεν εἰς Βαιτυλούα καὶ κατέμεινεν ἐπὶ τῆς ὑπάρξεως αὐτῆς καὶ ἐγένετο κατὰ τὸν καιρὸν αὐτῆς ἔνδοξος ἐν πάσῃ τῇ γῇ. 22 καὶ πολλοὶ ἐπεθύμησαν αὐτήν, καὶ οὐκ ἔγνω ἀνὴρ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῆς, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἀπέθανε Μανασσῆςἀνὴρ αὐτῆς, καὶ προσετέθη πρὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ. 23 καὶ ἦν προβαίνουσα μεγάλη σφόδρα καὶ ἐγήρασεν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἔτη ἑκατὸν πέντε καὶ ἀφῆκε τὴν ἅβραν αὐτῆς ἐλευθέραν. καὶ ἀπέθανεν εἰς Βαιτυλούα, καὶ ἔθαψαν αὐτὴν ἐν τῷ σπηλαίῳ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς Μανασσῆ, 24 καὶ ἐπένθησεν αὐτὴν οἶκος ᾿Ισραὴλ ἡμέρας ἑπτά. καὶ διεῖλε τὰ ὑπάρχοντα αὐτῆς πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν αὐτὴν πᾶσι τοῖς ἔγγιστα Μανασσῆ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς καὶ τοῖς ἔγγιστα τοῦ γένους αὐτῆς. 25 καὶ οὐκ ἦν ἔτι ὁ ἐκφοβῶν τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Ιουδὶθ καὶ μετὰ τὸ ἀποθανεῖν αὐτὴν ἡμέρας πολλάς.

 

1 E Judite disse: "Começai um canto ao meu Deus com tamboris, cantai ao meu Senhor com címbalos! Entoai para Ele um salmo novo, exaltai e invocai o Seu nome! 2 Pois o Senhor é o Deus que esmaga as guerras; pois me pôs no Seu acampamento, no meio do povo me livrou das mãos dos meus perseguidores. 3 A Assíria veio das montanhas do norte, veio com miríades do seu exército; sua multidão obstruiu as torrentes e sua cavalaria cobriu as colinas. 4 Ele ameaçou queimar o meu território, matar os meus jovens à espada, lançar as minhas crianças contra o solo, entregar os meus bebês como presa e levar as minhas virgens como despojo. 5 O Senhor Todo-Poderoso os anulou pela mão de uma mulher! 6 Pois o seu poderoso não caiu pelas mãos de jovens, nem os filhos dos Titãs o feriram, nem gigantes altivos o atacaram; mas Judite, filha de Merari, o paralisou com a beleza do seu rosto. 7 Ela despiu suas vestes de viuvez para exaltar os aflitos em Israel; ungiu o seu rosto com perfume, 8 prendeu os seus cabelos com um véu e vestiu uma túnica de linho para enganá-lo. 9 Sua sandália arrebatou os olhos dele, sua beleza escravizou a sua alma, e a cimitarra atravessou-lhe o pescoço! 10 Os persas tremeram diante da sua audácia, e os medos ficaram perturbados com o seu atrevimento. 11 Então os meus humildes gritaram de alegria, e os meus fracos temeram; e eles ficaram aterrorizados, levantaram a sua voz e retrocederam. 12 Filhos de jovens mulheres os atravessaram e os feriram como a escravos fugitivos; destruíram diante do exército do meu Senhor. 13 Cantarei ao meu Deus um hino novo: Ó Senhor, Tu és grande e glorioso, admirável em força, insuperável! 14 Que toda a Tua criação Te sirva, pois Tu falaste e foi realizado; enviaste o Teu espírito e edificou, e não há quem resistirá à Tua voz. 15 Pois as montanhas serão abaladas desde os alicerces junto com as águas, e as rochas derreterão como cera diante de Ti; mas para aqueles que Te temem, Tu és misericordioso para com eles. 16 Pois todo sacrifício é pouca coisa para um aroma suave, e toda a gordura é mínima para um holocausto a Ti; mas aquele que teme ao Senhor será grande continuamente. 17 Ai das nações que se levantam contra a minha raça! O Senhor Todo-Poderoso as castigará no dia do julgamento, enviando fogo e vermes para a sua carne; e eles chorarão de dor para sempre." 18 Logo que chegaram a Jerusalém, se prostraram a Deus. E quando o povo se purificou, ofereceram os seus holocaustos, suas ofertas voluntárias e as dádivas. 19 E Judite dedicou todos os objetos de Holofernes que o povo lhe dera, e o dossel que ela mesma retirara do quarto dele, como uma oferta votiva a Deus deu. 20 E, durante três meses, o povo continuou a festejar em Jerusalém diante do santuário, e Judite permaneceu com eles. 21 Passados esses dias, cada um voltou para sua herança. E Judite retornou a Bait-Ulua e permaneceu em suas propriedades. E, em seu tempo, tornou-se honrada em toda a terra. 22 Muitos a desejaram, mas não foi conhecida por nenhum homem em todos os dias de sua vida, desde que seu marido Manassés morreu e foi reunido ao seu povo. 23 Ela viveu até uma idade muito avançada, chegando aos cento e cinco anos na casa de seu marido. E libertou sua serva favorita e morreu em Bait-Ulua. E a sepultaram na gruta de Manassés, seu marido. 24 E a casa de Israel a pranteou por sete dias. Antes de morrer, ela distribuiu seus bens entre todos os parentes de Manassés, seu marido, e seus próprios parentes. 25 E não houve mais ninguém que amedrontasse os filhos de Israel durante a vida de Judite, nem por muito tempo depois de sua morte.

 

REFERÊNCIAS CRUZADAS


16.1 Êx 15.20-21; Jz 11.34; Sl 81.2-3; Sl 149.3. 16.2 Êx 15.3; Jt 9.7-8. 16.3 Is 10.5-11; Is 37.24-25. 16.4 2Rs 8.12; Lm 2.11, 21. 16.5 Jz 4.9; Jz 5.24; Jt 13.15. 16.6 1Sm 17.4-10; Jz 9.54. 16.7 Jt 10.3-4. 16.9 Ct 4.9; Jt 13.8. 16.10 Is 13.17; Is 21.2. 16.11 Sl 147.6; Lc 1.51-52. 16.13 Sl 33.3; Sl 96.1; Sl 144.9; Ap 5.9. 16.14 Gn 1.3; Sl 33.6, 9; Sl 104.30. 16.15 Sl 97.5; Mq 1.4; Na 1.5; Hab 3.6. 16.16 1Sm 15.22; Sl 51.16-17; Os 6.6; Mc 12.33. 16.17 Is 66.24; Eclo 7.17; Mc 9.48. 16.18 1Sm 6.15; 2Cr 20.27-28. 16.19 Jt 13.9, 15; Nm 31.48-54. 16.20 Jt 15.11. 16.22 Lc 2.36-37. 16.23 Gn 25.7-8; Gn 49.29-31. 16.24 Gn 50.10. 16.25 Jz 3.11, 30; Jz 5.31; Jz 8.28.
 

bottom of page